Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

Innerlijke Vrede als basis van verandering

| Geen reacties

Soms kan het leven een ware worsteling zijn. Vanuit ons energieveld nodigen we situaties en mensen uit om mee te dealen, om af te rekenen met oude pijn en oude patronen uit de (vroege) jeugd en daarna. Als je je niet meer identificeert met dat wat zich aandient, aanschouwt en gewaarwordt, brengt het je (een ruimer) bewustzijn en een kans op heling en transformatie. Bovenal brengt het je Innerlijke Vrede.

Soms gaat dat met veel ellende en chaos en heftige taferelen, maar vanuit aanvaarding, innerlijke vrede en overgave kun je daar heel anders naar kijken en anders mee omgaan. Dan ontwikkel je jezelf door naar een volgend level.

Soms zit dat in bizarre omstandigheden waarbij het er om gaat dat je alles inziet, observeert en aanvaardt

Een paar weken geleden, op moederdag notabene ging mijn partner fietsen (racefiets). Ik dacht even dat dat best ongezellig was op moederdag, maar beloonde mezelf met een heerlijke meditatie van de Goddelijke Oermoeders omdat ik zin had om mezelf te laten omringen met Liefde en ook omdat ik mezelf wel eens makkelijk vergeet en nu dan ook echt eens tijd voor mezelf kon nemen. Ik zag daar overduidelijk de charme wel van in.

Vol voldoening en zingeving op voorhand wilde ik er net voor gaan liggen in onze tuin en voelde ik me er echt goed over. Terwijl ik de oordopjes in mijn oren propte en wilde beginnen, ontvang ik een appje met ‘ongeluk’ erop. Vlak voordat mijn partner vertrok vroeg ik hem toch even de locatie aan te zetten, zodat ik hem altijd zou kunnen vinden als er iets met zijn hart zou gebeuren in verband met een infarct van kort geleden. Dat bleek nu toch wel erg handig zijn.

Omdat hij mij zelf appte en hij ook nog eens de telefoon oppakte toen ik belde was ik gerust: geen bloederige taferelen ivm de bloedverdunners die hij krijgt en ‘gewoon’ aanspreekbaar. De ambulance broeders zagen er geen heil in en dachten dat ik hem zo weer mee naar huis kon nemen. Toch had ik beter moeten weten omdat mijn partner eerder niet dan wel hulp aanroept en hij toch echt zelf die ambulance had laten komen.

Een paar uur later werd het duidelijk dat dat zeker niet voor niets was: diverse breuken in schouderblad, 4 gebroken ribben, een breuk in een wervel en een (gedeeltelijke) ingeklapte long. En terwijl hij aan de morfine zat in het ziekenhuis maakte ik de balans vast op en zag ik er stiekem al een beetje op tegen de herstelperiode met veel pijn en weerstand en afstand van zijn kant ondanks het overkomelijke van deze situatie in vergelijking met hartklachten (al is dat ook alleen maar een gedachte).

Ik kreeg er een getransformeerd persoontje voor in de plaats

Ik nam me voor om alle ‘ellende’ ‘gewoon’ te aanvaarden en zou de worsteling en weerstand en het terugtrekken (wat echt een heikel pijnpunt is vanuit mijn jeugd) gewoon aanvaarden. Het mocht er zijn. En zo geschiede. En ik kreeg er een getransformeerd persoontje voor in de plaats die zichzelf kon overgeven aan de situatie … zo bizar en vooraf volledig ondenkbaar.

Tegelijkertijd had ik nog veel meer uitdagingen. Mijn zoon had een ingescheurde enkelband, examens en bijlessen en mijn dochter de topsporter waarvan ik ook chauffeur mag zijn vond het leuk om met 3 lekke banden van doen te krijgen in diezelfde week. Maar doordat ik mij had neergelegd en in vrede was met de situatie, had ik geen stress. Wel soms een kleine logistieke uitdaging. Maar ook dat was te overzien.

Aan de ene kant was ik retedruk (excusé le mot) maar aan de ander kant liep alles op rolletjes. Ik was dienstbaar en druk maar ook in het hier en nu, maar had ook de tijd  aan mezelf in de avond en kon doen wat ik wilde al was het wel huisgebonden (in verband met de nodige zorgtaken). Dan doe je toch meer wat je alleen zelf wil en die behoefte was eigenlijk groter dan ik dacht. En mag de komende tijd weer (meer) aandacht krijgen van mijzelf.

In ‘crisis’ situaties komen er altijd thema’s naar boven

Uiteraard begon dat bij mij al op het moment dat ik echt de tijd voor mezelf wilde nemen en dat dat mij niet gegund leek. Dat heb ik vaker als ik ziek ben of niet in orde, dat een dag erna of een paar dagen mijn partner dan ook iets heeft, waardoor ik weer door ‘moet’. Alsof ik het mezelf niet gun en de buitenwereld mij laat zien dat het mij niet gegund wordt. Dat heb ik nu helder genoeg en kan losgelaten worden. Als ik mezelf dat ga gunnen.

Je kunt je voorstellen dat het thema van alleen zijn en er alleen voor staan ook goed werd aangeraakt. Je kunt geen kant uit met een hulpbehoevende partner – wat helemaal niet erg is en wat ik met liefde doe – maar wat wel een gevoel van er alleen voor staan, alleen zijn en alles alleen moeten doen omhoog kan halen als daar in je verleden en vroege jeugd ook sprake van is geweest. En daarbij gaat het altijd om de perceptie. Daar kon ik nu in alle rust naar kijken zonder van slag te raken en kon weer verder. Alsof het gewaarzijn van het patroon afdoende was.

Het deed mij goed maar mijn partner zelf ook

De rust en de tijd gebruiken voor mezelf en inherent daaraan ook mijn eigen ontwikkeling vroeg overduidelijk om mijn aandacht – het glipt er in de dagelijkse beslommeringen en zeker in een gezin zo snel tussen door. Er werden zelfs perfecte omstandigheden gecreëerd om mij dat duidelijk te maken, die mij ook nog eens leerden in overgave te komen van dat wat zich aandient.

Het bracht me een bewustzijn op een hoger niveau dat me in staat stelde op een makkelijke manier gewaar te zijn van oude patronen en pijn, waardoor het ook makkelijk don worden doorzien en losgelaten. Zoals transformatie mag zijn.

Ik (her) ontdekte een kracht in mezelf en een nieuw bewustzijn in de connectie met mijn ziel en de zielsdimensie waar ik heen ben gegaan om meer van mezelf naar me toe te halen en belichamen om nieuwe paden te bewandelen waar ik nu klaar voor was maar nog geen tijd voor had genomen. Het heeft mij enorm verruimd en ik neem je daar de komende tijd heel graag in mee, als dat ook resoneert voor jou.

Het deed niet alleen mij goed, maar ook mijn partner legde zich volledig bij de situatie neer. Wilde bij voorkeur niet te veel bemoeienis van mij en vooral geen hulp als dat niet nodig is. Dat zou ik vroeger als afwijzing hebben ervaren maar kon dat nu voluit omarmen en ook geven om iets bij de partner die zich te veel voelde te doorbreken. Onbewust overigens.

Door de rust en overgave was hij weer een prettig mens. Het deed hem zo goed! Dat zag hij (wonderbaarlijk) zelf ook in. Ik hoop dat hij na een tumor, 2 keer hartproblemen en nu deze ellende dit meeneemt zijn leven in zoals ik dat in dat van mij aan het integreren ben wat nu voelt als vakantie in eigen huis en tuin. Met een enorm bewustzijnsgroei op de koop toe, precies zoals het bedoeld is. Zoals onze ervaringen bedoeld zijn om weer een stapje verder te komen op het pad van bewuste transformatie en verlichting.

Het leven dient altijd ons hoogste goed

Het leven laat ons alles zien en dient alleen ons hoogste goed. je kunt je er dan maar beter bij neerleggen en ervan leren, zien wat het je te zeggen en bieden heeft. En als het dan toch al vaststaat, laat je alle zorgen en weerstand ook los en kom je in vrede met dat wat zich aandient. I love It.

Nu alleen nog ‘even’ oppassen dat we niet snel verzanden in het oude normaal. Al kunnen we daar natuurlijk ook weer ons bewustzijn op zetten …. Dan ga je het vanzelf weer anders doen. Het brengt sowieso meer rust in je leven, wat zich ook aandient.

Tips die je helpen bij aanvaarding, transformatie, healing en innerlijke vrede

Laat een reactie achter

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.