Onlangs ontving ik een ontroerende mail van één van de deelnemers, die met 2,5 maand geadopteerd is. Vandaag haar verhaal. ‘Ik heb gisteravond de eerste meditatie en heling van mijn innerlijk kind gedaan. Ik wil je graag vertellen hoe dit is geweest voor mij’.
Bij de meditatie kwamen veel emoties naar boven van vooral pijn, verdriet, angst en eenzaamheid. Ik ben geadopteerd uit Indonesië toen ik 2,5 mnd oud was. Ik ben afgestaan omdat ik erg zwak was en in Indonesië zou zijn overleden.
Ik weet al lange tijd dat ik veel moeite heb om op aarde te zijn. Ik weet ook al heel lang dat ik liever “boven” had willen blijven.
Tijdens de meditatie werd dat nog meer benadrukt en voelde ik inderdaad de pijn om naar de aardse wereld af te dalen. Maar halverwege de reis naar beneden kreeg ik wel wat meer berusting.
In de meditatie waar werd verteld over het stukje over de baarmoeder, merkte ik dat ik me daar niet fijn heb gevoeld. Ik weet dat mijn moeder tijdens de zwangerschap van mij ondervoed was. Wellicht heeft dit daarmee te maken? ( –> ja, daar heeft het zeker mee te maken, ook elk fysiek ongemak van de moeder wordt waargenomen en kan een blokkade vormen )
Uiteindelijk toen ik geboren werd, kreeg ik direct heel sterk het gevoel dat mijn ouders al heel snel wisten (of misschien van tevoren al wisten) dat ik niet bij hen zou blijven. Dat heb ik nooit geweten en/of gevoeld.
Ik weet dat ik vrij snel ben afgestaan door mijn vader aan een kindertehuis. Daar was de directrice die mij 2,5 mnd met alle liefde heeft verzorgd. Later bleek dat op de dag dat ik kwam, haar kleinkind, was overleden. Ik werd dus van alle kinderen in het kindertehuis, speciaal behandeld. Ik kreeg de mooiste kleertjes… Dit alles weet ik van mijn adoptieouders.
Toen kwam het moment dat ik geadopteerd werd. De eerste jaren na mijn adoptie heb ik bijna alleen maar geslapen. Dankzij de meditatie begrijp ik nu dat ik dit heb gedaan omdat ik de enorme verandering niet aan kon (later toen ik 15 jr was heb ik exact hetzelfde gedaan, 5 jr lang).
Vanaf dat moment heb ik me altijd heel alleen gevoeld in een gezin, familie en wereld, die mij niet begreep. Mijn adoptieouders hielden veel van mij, maar begrepen mij niet en begrepen mijn behoeften niet.
Ondanks dat zij mij naar beste kunnen hebben opgevoed, merk ik de laatste jaren dat ik nu pas begrijp wat de invloed is geweest van nooit geaccepteerd zijn voor wie ik ben.
Toen ik ‘de landing’ tijdens de meditatie opnieuw mocht doen, voelde ik heel veel kracht en licht. Want dat heb ik…. En dat voelde zo fijn!! Om ook vanuit die kracht op te groeien en geaccepteerd te worden. Wat was mijn leven en vooral mijn gevoel over mijzelf dan anders geweest!!
Ik ben mijzelf sinds ongeveer 2 jr, steeds meer bewust van deze kracht en ben heel hard aan het werk om mezelf helemaal ok te vinden. Maar wat is dat lastig als je dat niet van huis-uit hebt mee gekregen….
Ik hoop door middel van deze heling dat mij dit weer een stap verder brengt, dichterbij mijn eigen ik… De persoon die ik altijd al ben geweest maar die zich altijd voor alles en iedereen heeft verborgen…
Ik hoop dat je het leuk vind dat ik je even heb meegenomen in mijn verhaal. Ik kijk uit naar de komende meditaties.’
‘ Toevallig’ las ik vandaag een gedicht en daarin stond de tekst: “je hoeft het niet te verdienen om hier te mogen zijn…”
En dat is precies hoe ik alles voel. Ik moet het verdienen…. het speelt als een rode draad door mijn leven. Alles moet ik verdienen… Eigenlijk best een raar idee van mezelf, maar zo voel ik dit al mijn hele leven.
Deze dappere dame verdient het om een grote shift te maken! Gun jij jezelf dat ook? Lees dan hier verder.
