In het leven van een ouder is er niets vervelender dan dat het niet goed gaat met je kind. Zeker niet als je er geen idee van hebt wat er nu precies aan de hand is. Vaak is het een gevoel dat het niet klopt, maar lukt het je maar niet om er grip op te krijgen. Wat kun je doen? Vandaag neem ik je mee op reis langs mogelijke oorzaken.

Hoogsensitiviteit

Het eerste wat ik kan benoemen is de problematiek rondom hoogsensitiviteit, waar veel kinderen en ook volwassenen tegen aan lopen. Hoogsensitiviteit is echter niet meer en niet minder dan dat de hersenen op een andere manier functioneren. En omdat hoogsensitieve kinderen en volwassenen meer informatie te verwerken krijgen die bovendien intenser gevoeld worden, moet er ook meer verwerkt worden. Hoogsensitiviteit is een prachtige en veelal krachtige eigenschap die op vele vlakken in het leven kan worden ingezet. Maar helaas is dat lang niet altijd een eenvoudige opgave. Als er problemen rondom het vele voelen ontstaat, is de kans groot dat daar een oorzaak aan ten grondslag ligt. Maar als jij als ouder jouw hoogsensitiviteit nog niet als kracht kunt ervaren, is het voor jouw kind haast niet mogelijk om dat wel te doen. In dat geval mag je het goede voorbeeld geven en eerst met je eigen hoogsensitiviteit aan de slag gaan. Als je verder leest zul je meer inzicht krijgen in het waarom je tegen problemen rondom hoogsensitiviteit aan kunt lopen mocht dat het geval zijn.  En dat geldt dan ook voor jouw kind.

Het schoolsysteem

Ook op school lopen veel van deze kinderen vast. Laatst hoorde ik iemand zeggen dat ze toch zulke leuke kinderen had, totdat ze naar school gingen …..

Waar het bij het naar school gaan in principe vaak om draait, is – net als thuis – vooral de manier waarop men met kinderen omgaat en met hoe de lesstof wordt aangeboden van groot belang. Het gaat er ook om dat het anders mag zijn omdat elk kind een eigen leerhouding heeft. En bovendien zijn veel hooggevoelige kinderen of nieuwetijdskinderen sterk verbonden met hun eigen wijsheid en weten precies wat klopt en wat niet klopt voor hen.

Vaak wordt er op school één bepaalde leermethode aangereikt en als dat niet werkt, proberen we het gewoon nog een keer op nieuw, of nog een keer of tien en dan steeds opnieuw op precies eenzelfde wijze. Naast het overvolle lesprogramma en de prestatiegerichtheid zorgt dit ervoor dat een hooggevoelig kind niet al te goed gedijt in deze contreien. Dit nog los van het feit dat er nog veel leerkrachten zijn die vanuit een lager bewustzijn en autoriteit voor de klas staan en steeds meer van hun werkelijke bezieling kwijtraken (ook omdat er lang niet altijd andere mogelijkheden worden geboden).

Het lijkt er sterk op dat we zijn vergeten dat ieder kind een eigen manier van leren heeft en als de leerkracht ervoor kan zorgen dat een kind daarin gezien wordt en zich prettig en veilig kan voelen, de lesstof daarop wordt aanpast, kan de prestatie meestal als vanzelf volgen. Elk kind wil van nature namelijk graag leren.

Veel kinderen vinden om diverse redenen school grote onzin om nog maar niet te praten over het moeten en het verliezen van hun vrije keuze, wat bij sommige kinderen heel sterk aanwezig is. Daarbij kunnen zij grote problemen ervaren en simplel gezegd zijn er in uitersten twee manieren hoe kinderen daarop reageren. Het ene kind reageert daarop sterk naar buiten toe, als het zogenaamde onaangepaste kind. En het andere kind zal juist zijn uiterste best gaan doen, omdat het aanvoelt wat er verwacht wordt en omdat het geen fouten wil maken. Maar reken maar dat de spanning daarvan thuis er dan wel uitkomt.

Veel van de aangehaalde problemen lossen zich al vanzelf op als men bijvoorbeeld kiest voor de Vrije School of het Montessori en soms gedijt een kind juist wel heel erg goed op een school met een behoorlijk strakke structuur. Welke school je ook kiest, het gaat er wel om dat je als ouder uitgaat van het allerbeste, dat je achter je keuze staat en geen stuw vormt tussen je kind en de school. Want dat wordt gevoeld! Je kunt er – mocht je dat interessant vinden – meer over lezen in mijn andere artikelen over het hoogsensitieve kind op school:

Maar zelfs al kies je voor de beste school voor jouw kind, heb je een leerkracht die empatisch en intuïtief is waarbij jouw kind zich veilig voelt, dan kan het nog steeds zo zijn dat je kind niet met plezier naar school gaat met alle heftigheid vandien. Dat heeft een grote impact op zowel het kind als de leerkracht als het gezin. Een impact die door velen niet gezien wordt, vaak gebagatelliseerd en zelfs weggewuifd. Als daar sprake van is bij jouw kind, lees dan snel verder!

Geboortetrauma’s

Problemen rondom de hoogsensitiviteit en bij het naar school gaan hebben naast dat de kinderen van nu om een andere aanpak vragen, vaak een oorzaak. Een geboortetrauma is daar een eerste voorbeeld van. Dan kun je denken aan:

• een geboorte met de navelstreng om het nekje;
• een keizersnede (je wordt met een boel geweld op de wereld gebracht);
• een vacuümpomp (zou je ook als geweld kunnen opvatten);
• een vroeggeboorte en verblijf in eenzaamheid op neonatologie, gescheiden van de moeder.

Ook een ogenschijnlijke normale bevalling kan een immens grote impact hebben op iemands leven. Zo ken ik bijvoorbeeld een vrouw met een tweelingbroer, die zelf de 3^e dochter in dat gezin was. In een trancesessie zag zij direct na haar geboorte in alle verwondering dat er nog eentje naast haar lag en ze reikte uit. Wat leuk, dacht zij, we zijn met z’n tweeën. Maar tegelijkertijd zag zij haar moeder vol liefde en genegenheid alleen maar naar haar broertje kijken (die na 3 dochters eindelijk ook een jongen in haar armen mocht sluiten). De vrouw voelde zich onder ander niet gezien en niet gewenst. Je kunt je vast wel voorstelen dat deze vrouw in haar volwassen leven tegen thema’s op liep als zelfvertrouwen en eigenwaarde en tegelijkertijd trad zij de wereld tegemoet met een enorme boosheid.

De gevolgen van een geboortetrauma kunnen allesoverheersend zijn en zelfs destructief. Tegelijkertijd mogen we ook oppassen met het woord geboortetrauma, omdat je in feite elke geboorte als een trauma zou kunnen omschrijven. Het is ook nogal wat om ‘zomaar’ geboren te worden op aarde in een klein en hulpeloos lijfje. We beschikken echter ook over eigenschappen die ervoor zorgen dat we dit op natuurlijke wijze te boven komen. Om dit te stimuleren is het belangrijk dat ouders hun baby’s durven laten huilen. Niet alleen en verlaten – maar vanuit een volle aanwezigheid en koesterende genegenheid.

Het landingsproces

Er zijn ook veel kinderen die problemen ervaren met het leven op aarde omdat zij over een veel hoger bewustzijn beschikken, een hogere trilling en moeten leren leven op de aarde met een lagere trilling vaak met fysieke klachten als gevolg.

In de meeste gevallen worden deze kinderen direct al bij hun geboorte geconfronteerd met ouders en verzorgers die niet in verbinding staan met hun eigen kern. Dat wordt gevoeld en daar reageren kinderen op.

Deze kinderen van Nu dagen ons uit om af te rekenen met ons verleden en onze oude pijn, opdat wij weer kunnen gaan leven vanuit onze eigen kern. Vaak is het dat wat wij als ouders met ons meedragen, waardoor vreemde energieën worden aangetrokken. Dat heb ik zelf mogen ervaren met mijn dochter, die dan aan haar haren begon te trekken en te krijsen en met enige regelmaat bepaalde ruimtes niet in wilde hoe klein ze ook nog was. Sinds ik vrede heb gekregen met wat er in mijn verleden is gebeurd, hebben we geen bezoek meer gehad. Dat zie ik ook bij anderen gebeuren waar bijvoorbeeld sprake was geweest van misbruik.

Deze kinderen en ook de kinderen uit de hogere sferen hebben vooral tijd, rust, veiligheid en geborgenheid van de ouder nodig, die hen helpt bij het leren leven op aarde, bij het mens zijn. Als ze wat groter worden is het van belang dat we hen serieus nemen, als een volwaardige gesprekspartner, die beschikt over een eigen wijsheid. Daarbij is het van belang dat jij wel de ouder blijft, want ook dat mogen ze leren, vanuit de wetenschap dat zij grenzen nodig hebben omdat dat veiligheid en duidelijkheid schenkt. Zonder een duidelijke begrenzing kunnen kinderen ook het contact met hun lichaam en omgeving verliezen.

Andere traumatische ervaringen

Er is meer. Een tijd geleden kwam er een jongen (11 jaar) bij mij met concentratieproblemen. Hij wist zich nog te herinneren dat hij, toen hij 3 jaar oud was, verdwaald was op een kermis. Hij wist zelf te benoemen dat dit de oorzaak van zijn probleem was.

Traumatische ervaringen kunnen groot of klein zijn, dat maakt voor de impact ervan helemaal niet uit. Als deze ervaringen niet of niet voldoende verwerkt worden, zorgt dit voor een basisgevoel van onveiligheid, zelfs in ogenschijnlijk nietszeggende situaties. in hun volwassen leven en soms ook al in hun kind zijn komen zij (steeds) opnieuw in aanraking met eenzelfde gevoel van het trauma, al lijkt het vaak in het niets op het oorspronkelijke trauma.

Veel mensen reiken bij een trauma uit naar EMDR, waarbij symptomen verlicht worden. Zelf ben ik er van overtuigd dat het ook mogelijk is dat de oude informatie energetisch gezien volledig uit je systeem verwijderd wordt, zodat de gebeurtenis er nog wel is, maar het geen impact meer heeft.

De gevolgen van een onverwerkt trauma zijn groot voor je energetisch lichaam, in mijn artikel ‘Je hoogsensitiviteit de baas’ kun je daar wat meer over lezen.

Een traumatische jeugd

Ook je jeugd zelf kan als traumatisch gezien worden. In gezinnen waar ouders zelf nogal uit balans zijn, emotioneel beschadigd of ziek ontstaan vaak grote problemen door de manier waarop zij daardoor met hun kinderen omgaan.

Sommige kinderen gaan voor hun ouders zorgen, dat noemen ze ook wel parentificatie, met grote problemen rondom hun eigen identiteit. Dan zijn er kinderen die zich aanpassen om alsnog liefde en waardering te ontvangen en er zijn kinderen die zich niet willen aanpassen omdat zij voelen dat het niet klopt. Dat zij het met deze ouders moeten doen. Dan ontstaat er vaak boosheid, angsten, onzekerheden, onmacht en maskers. Vaak mochten de heftige emoties er niet zijn en werden we in een keurslijf gedrukt. Eerlijk gezegd paste dat ook wel in de tijd van onze ouders. Een tijd van nog een lager bewustzijn dus.

Veel kinderen werden niet gezien en hun hoogsensitiviteit niet erkend. Zij werden niet begrepen en niet geaccepteerd, werden afgekeurd of voelden zich volledig onzichtbaar, alsof zij er niet toe deden. Zij voelden zich vaak volledig afgescheiden van het gezin, stonden erbuiten of zochten hun vertier buiten het gezin. Veel ouders konden er simpelweg niet mee omgaan, er was in die tijd ook nog niet zoveel bekend over hooggevoeligheid. En bovendien kampten zij zoals reeds gezegd vaak met hun eigen problemen.

Als kind weten we vaak prima te overleven en vinden we een manier om de ellende niet te voelen. Pas als we groot zijn en we er over gaan nadenken, ontstaat er een zoektocht naar onszelf.

De manier van omgaan met je kind

De manier waarop je ouders met je omgaan, is dus allesbepalend voor je zelfbeeld. Dat hoeft echt niet alleen traumatisch te zijn. Ook alles wat er tegen je gezegd wordt, ga je voor waar aannemen. Als het maar vaak genoeg tegen je gezegd wordt. Dat geldt dus ook voor de manier waarop wij met onze kinderen omgaan. Uiteindelijk kan dat ook uitmonden in een traumatische jeugdervaring.

Ook de manier waarop je tegen je kind aankijkt, is allesbepalend voor zijn welzijn. Dus ook non-verbaal is het uitkijken geblazen. Het is uitermate belangrijk om je vooral te richten op het positieve, het mooie en het ontvankelijke in jouw kind. Hoe je dat kunt doen, lees je in mijn artikel over ‘Positief Ouderschap’.

Frustratie (in je relatie)

Als je dit alles hebt laten bezinken, begrijp je vast ook wel dat als jij als ouder in frustratie leeft, dat grote gevolgen heeft voor het welzijn van je kind. Juist voor hoogsensitieve kinderen. Dat geldt bijvoorbeeld bij conflicten, strijd op je werk of bij ziekte. En dat geldt voor alle problemen waarmee jij in je hoofd zit, die blijven hangen en zich steeds in je gedachten blijven herhalen. Het haalt je uit het Nu.

De grootste frustratie voor onze kinderen is echter vermoedelijk de frustratie in onze relatie(s). Ik vermoed dat de impact hiervan wel eens groter kan zijn dat vaak gedacht wordt. Meestal is de zichtbare strijd, de ruzies en de boosheid tussen partners nog wel te bevatten, maar vaak voelen we ons daarin machteloos vastzitten en kunnen niet anders meer dan strijden. Ook de onzichtbare weerstand tegen je partner op een subtieler niveau omdat je bijvoorbeeld vindt dat je partner het anders moet doen, kan grote gevolgen hebben voor onze kinderen. Zo hoorde ik een tijdje geleden bijvoorbeeld een moeder zeggen: jij de firma, ik de fam. Daarbij geeft ze echter de boodschap af dat zij geschikter was om voor de kinderen te zorgen. Sommige moeders laten hun kinderen liever niet alleen, omdat het kind zo graag bij de moeder wil zijn. Dat is zeker ook hard nodig, maar pas op als je denkt dat alleen jij goed voor je kind kan zorgen. Omdat je daarmee ook een boodschap over de ongeschiktheid van de vader afgeeft.

Als je dit begrijpt, begrijp je vast ook wel dat de gevolgen van een strijd bij een scheiding ook enorm groot is. Alleen de scheiding an sich is vaak al een hele nare ervaring, zowel voor de ouder als voor het kind, waarbij het kind niet zelden zichzelf als schuldige aanwijst. Als daar bovenop ook nog eens een strijd woedt en ouders niet meer naast elkaar kunnen staan voor hun kinderen, dan is het niet zo gek dat een kind de weg volledig kwijtraakt of zichzelf.

Als je je (ex) partner afkeurt, op wat voor manier dan ook, dan keur je in wezen in ieder geval de helft van je kind ook af. Je kind is immers een samenstelling van 50% van beide ouders. Meestal is een kind loyaal aan de zwakste ouder en keert het zich ook van de andere ouder af. Daarmee keurt het echter ook een deel van zichzelf af. Met als gevolg dat een kind uiteindelijk ook boos wordt op jou en zich uiteindelijk als volwassene van je af kan keren. Niet handig dus.

Doorgesneden familiebanden

Onverwerkte ervaringen uit je verleden zorgen ervoor dat de liefde in de ouder niet meer kan doorstromen. Dat voelen kinderen. Dat geldt voor traumatische ervaringen en frustraties, maar ook of misschien wel juist voor doorgesneden familiebanden.

Als jij je aan je verleden vasthoudt en wil dat het anders is en als je daarbij ook nog wil dat je ouders anders waren of nog steeds wil dat zij anders zijn, dan is het onmogelijk om in het NU terecht te komen. En ook dat wordt gevoeld.

De band tussen een ouder en kind is er onlosmakelijk eentje van onvoorwaardelijke liefde, zelfs als deze bedoezeld is geraakt onder trauma’s. Meestal kunnen we die band wel voelen tussen onszelf en onze kinderen, maar ontkennen we die band tussen onszelf en onze eigen ouders. Zelfs als het lijkt alsof je er een weg in hebt gevonden met je ouders, is dat niet voldoende en stagneert dat de natuurlijke stroom van liefde.

Als je niet in vrede komt met je verleden en als jij je ouders niet kunt accepteren zoals zij zijn, dan kan er in het nu weinig tot niets veranderen. Dan leef je in frustratie en dat geef je door aan je kinderen. Ook in de meest extreme gevallen van bijvoorbeeld mishandeling is het zaak om er op de een of andere manier mee in vrede te komen. Om te vergeven – zonder dat je het overigens hoeft goed te keuren.

Mensen die dit proces reeds zijn aangegaan en de banden weer hebben aangehaald, hebben er andere kinderen voor in de plaats gekregen! Bovendien leert de ervaring dat daarna het bezoek van vreemde energieën vaak als sneeuw voor de zon verdwijnt. Je kunt het zelfs na het overlijden van je ouders aangaan, al raad ik je vanuit mijn persoonlijke ervaring aan dit te doen als zij nog in leven zijn. Mocht je willen weten hoe je dat kunt doen, dan kun je er hier meer overlezen.

De zin of onzin van vorige levens en generatielasten

Veel mensen zijn er van overtuigd geraakt dat we allemaal thema’s meenemen vanuit vorige levens. Ik denk dat dat niet zo is. Ik denk zelfs dat het onmogelijk is om een vorig leven in het nu te helen omdat het trillingsniveau van een vorig leven zo veel lager is dan het trillingsniveau van nu. Dat je door je geloof in heling van een vorig leven uiteindelijk ook niet in het nu terecht kan komen.

Ik denk wel dat de invloed van onze voorouders enorm groot is. Dat we lasten gaan meedragen van zowel onze ouders als onze voorouders. En dat deze van generatie op generatie worden doorgegeven.

Medische oorzaak

Hoewel ik hier niet echt over kan uitweiden, kan er altijd sprake zijn van een medische oorzaak. Het eventueel opsporen van een medische oorzaak dient altijd gedaan te worden.

Met klem wil ik hier bij een streven naar volledigheid ook nog de mogelijke gevolgen van vaccinatie benoemen. Vaccinatie kan voor ernstige verstoringen zorgdragen en zullen in dat geval ontstoord moeten worden.

Wat kun je doen voor je kind

Naast het oplossen van bovengenoemde oorzaken is er best veel wat je kunt doen voor je kind, ook al is de wereld overweldigend. Zelfs zonder alle drama’s en alleen gebaseerd op het fijngevoelige systeem van een hoogsensitief kind zullen kinderen daar veel baat bij hebben. Zelf zoek ik de oplossing vooral in het Bewust Ouderschap en het Mindful Ouderschap, daar heb ik reeds meerdere artikelen over geschreven. Het gaat er namelijk vooral om hoe we met onze kinderen omgaan.

Een korte opsomming van benodigdheden en behoeften:

• oprechte tijd in het nu
• eerlijkheid
• acceptatie
• authenticiteit
• hulp bij het verwerken van alle prikkels
• zo nodig het gesprek op school aangaan
• je kind ervaringen laten hebben
• vertrouwen hebben in je kind
• helpen bij het reguleren van (heftige) emoties mede door te leren om zelf rustig te blijven en het goede voorbeeld te geven
• mindfulness voor je kind en mindfulnessverhaaltjes
• kinderyoga
• (voeten)massage eventueel aangevuld met etherische oliën

Je kunt je kind ook helpen met een energetische reiniging of dat leren zelf te doen. En je kunt je kind leren om beter bij zichzelf te blijven en de emoties van een ander kind bij het andere kind te laten. Bijvoorbeeld door te zeggen dat zij daar niets mee hoeven te doen, omdat het niet van het kind is maar van de ander. Dat het dat niet hoeft mee te nemen. Dan mag je zelf wel het goede voorbeeld geven.

Er zijn ook diverse therapieën om je kind te helpen bij het voelen van zijn lichaam en bij het verwerken van onverwerkte emoties zoals osteopathie, craniosacraaltherapie, haptonomie en elke andere vorm van lichaamswerk. Ook kunnen zij veel baat hebben bij energetische behandelmethoden, homeopathie en druppels zoals bijvoorbeeld Backbloesem en andere hogere vormen.

Met een aanpak van Bewust Ouderschap en Mindful Ouderschap geef je je kind een mooie basis mee. Het is echt een noodzaak. Maar uiteindelijk help je je kind vooral door met je zelf aan de gang te gaan. Dat is waar je kind jou uiteindelijk toe uitdaagt. En dat is tevens dan ook het grootste cadeau wat jij je kind kunt geven.

Voordat we daar naar toe over gaan, is er echter nog één duidelijk obstakel wat jouw oprechte aandacht verdient. En dat gaat over de gevolgen van stress tijdens je zwangerschap.

De gevolgen van stress tijdens de zwangerschap

Nu je al zo ver bent gekomen dat je dit artikel hebt doorgespit (dank je wel daarvoor), begrijp je vast ook wel dat je kind reeds in de baarmoeder al contact heeft met jou en met jouw onverwerkte ervaringen. En soms nog van de tijd daarvoor.

Nu las ik onlangs een bericht van een collegatherapeut met informatie over de vroegste reflexen (primaire) die mogelijk met autisme en hooggevoeligheid te maken zouden kunnen hebben. Primaire Reflexen helpen het ongeboren kind om zich voor te bereiden voor de geboorte en om te overleven na de geboorte. Wanneer het zenuwstelsel zich goed ontwikkeld komen deze reflexen na ongeveer een half jaar onder controle, dat gebeurt echter niet altijd.

Wat nog niet zo bekend is, is dat bij veel mensen de primaire reflexen (gedeeltelijk) ongecontroleerd aanwezig zijn gebleven. Dat kan komen door stress tijdens de zwangerschap, maar ook door complicaties bij de geboorte, vaccinaties of andere heftige gebeurtenissen. Ook kan stress door trauma´s uit vorige generaties zijn doorgegeven, met ongecontroleerde reflexen als gevolg.

Bij veel hoogsensitieve kinderen gaat het vooral om de Fear Paralysis Reflex (de terugtrekreflex) die in de 6de/7de week van de zwangerschap ontstaat en de Mororeflex die in de 9e week van de zwangerschap ontstaat. Als jij bijvoorbeeld tijdens je zwangerschap op het moment van het ontstaan van de reflex stress ervaart, kan de foetus (dan nog zonder hersenen) in een primaire reflex schieten, maar er niet meer uitkomen. Dan raakt de foetus als het ware verlamd of bevroren. De reflexen blijven vervolgens ongeremd aanwezig en dat veroorzaakt problemen in het dagelijks functioneren met mogelijke gevolgen als  (hyper)gevoeldigheid, autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, Dyslectie en andere leerproblemen.

Uiteindelijk gaat in het dagelijkse leven alle energie naar het in stand houden van deze reflexen toe met alle (heftige) gevolgen van dien, zoals heftig gedrag, het vluchten, vechten en bevriezen wat probleemgedrag op school veroorzaakt, concentratiestoornissen en extreme vermoeidheid om uiteindelijk niet tot een goede ontwikkeling te komen. Dan ontstaan er bijvoorbeeld problemen met o.a. de motoriek en leerproblemen. Vaak gaan we dan daarmee aan de slag, maar wordt er geen aandacht besteed aan het oorspronkelijke probleem van de verstoorde reflexen. Dat heeft niet zoveel zin, omdat er nog geen nieuwe verbindingen gemaakt kunnen worden.

Een stoornis van een primaire reflex kun je met reflexintegratietherapie aanpakken, maar ook op een wat snellere holistische wijze. Het is dan wel van belang om de nieuwe hersenverbindingen die daardoor ontstaan, verder te integreren aan de hand van eenvoudige verbindingsoefeningen vanuit bijvoorbeeld Movement based Learning of Body Map, waarbij nieuwe hersenverbindingen getraind worden en als zodanig aanwezig kunnen blijven.

Ook jouw kind daagt jou uit

We hebben nu samen veel mogelijke oorzaken doorlopen. Een kind kan eigen ervaringen hebben, eigen trauma’s en eigen negatieve ervaringen in het gezin of daar buiten. Maar een kind leeft ook de thema’s van de ouder uit, voelt wat de ouder voelt en reageert daarop.

Jouw kind spiegelt jou. Jouw eigenschappen, jouw emoties, jouw verleden. Ze zijn een zuivere graadmeter van jouw eigen welzijn. Als je alle opties al in overweging hebt genomen en hebt aangepakt, dan kan het niet anders dan dat je tegen je eigen thema bent aangelopen. Let er vooral eens op in geval van (extreem) aangepaste en onaangepaste kinderen, omdat er zomaar een stuk oude pijn van jezelf boven zou kunnen komen drijven ….

Als je goed leert kijken naar je kind, dan kun je veel over jezelf leren. Als je het aanpakt, verandert er veel voor jou én je kind. Mocht je daar nog wat meer over willen lezen, dan raad ik je mijn artikel ‘De pure verbinding van moeder en kind’ waarin je dit proces kunt aanschouwen. Lees je liever wat meer over de mogelijke spiegels, lees dan eens ‘De Wonderbaarlijke Spiegel van het hoogsensitieve kind’.

Het is hierbij nog wel belangrijk om te weten dat ook al heb je veel gedaan, dat er in bepaalde (bewustzijns)perioden ogenschijnlijk verwerkte pijn en andere oude thema’s toch nog weer naar boven komen. Schrik niet, het hoort erbij. Dan mag je op een nog dieper niveau helen. Bovendien is het nooit een herhaling, maar altijd weer een nieuwe ervaring, waarin je voorgaande ervaringen weer mee neemt. Dat zou je kunnen zien als een spiraal naar boven. Je doorleeft iets net zolang totdat het voldoende doorleeft is, op elk denkbaar niveau.

Slot

Het is een heel pleidooi geworden, dit artikel. Het schoot zo uit mijn pen. Misschien is het ook bruikbaar voor jou als leidraad bij jouw eigen zoektocht naar hulp voor jouw kind. En tegelijkertijd ook voor jouw eigen emotionele blokkades en je eigen onverwerkte pijn.

Onze kinderen komen hier op aarde om ervaringen te hebben. Net als jij. Daar hebben ze jou voor uitgezocht. Wat ze ook bij jou ervaren of hebben ervaren, het is part of the deal en daarmee volkomen aanvaardbaar.

Door alles krachtig aanwezig te durven laten zijn en door af en toe een helpende hand aan te reiken, heeft jouw kind vooral veel baat bij jouw accepterende aanwezigheid in het nu. Jouw kind kan bovendien je hulp goed gebruiken bij het leren reguleren van zijn emoties én over het leven hier op aarde in hun menselijke hoedanigheid in een kinderlichaam.

Maar …. uiteindelijk help je je kind het meest door er voor te zorgen dat jij zelf goed in je vel zit en gelukkig bent door jouw verleden achter je te laten. Dan kan jouw kind volgen.