ik zie een pad, in het bos. Het is een mooi pad, maar er zijn ook donkere struiken waar ik niet zo door durf. Als ik er eenmaal ruimte aan geef, aan dat gevoel van angst, even erbij gaan zitten, sta ik plots op een pad, aan een klif. Met prachtig uitzicht op de oceaan. Ik zie een achthoekige tempel, met middenin een kristal. Dat is mijn tempel. Ik ben er al in op het moment dat ik het zie. een tempel, op de rotsen, aan 1 kant helemaal open en zicht op de oceaan. Een heerlijk plek.

Heling leeftijd 1 – 2

Deze heling heb ik 2 keer gedaan: 1 keer in de ochtend en 1 keer voor het slapen.

Ik zit neer. Ik zit te frunniken aan iets. Ik voel ..niets. Ik staar wat naar de grassprietjes waar ik aan trek. Ik voel weer geen verbinding. Ik ben alleen. Enkel mijn zus van 3 jaar ouder, voel ik wel ergens in mijn buurt. Maar ik wil ook niet dat ze dichterbij komt want voel dat ik niet wil dat ze op mij komt liggen, of te veel aan me komt trekken. Ze heeft me vaak nodig voel ik, emotioneel.

Ik voel me opgeblazen maar leeg vanbinnen. Ik wil eten en voel me zwaar. Ik wil eten, eten, eten.
(Ik ben ook dik op die leeftijd) Ik voel dat ik wil eten om dat gevoel van leegte weg te maken.

Als ik de blokkades naar boven laat komen, voel ik pijn in mijn liezen, en in mijn onder-en bovenrug. jeukend gevoel aan mijn geslachtsdelen. Verdriet. Alleen. ‘ik ben het niet waard’, niemand komt naar mij (behalve mijn zus maar dat wil ik niet echt)

Dan voel ik weer hoe hard ik mijn vader mis. Hij is er nooit, ik zie hem nooit, ik wil zo graag bij hem zijn. Ik ben het blijkbaar niet waard. Met mijn moeder kan ik niet veel, en ik blijf met dat gevoel van haat zitten naar haar. Ik wil voeding maar niet van haar. Ze is er ergens fysiek wel, maar ik voel haar niet. (en wil haar ook niet voelen)

“Ik ben het waard”

Als ik deze meeneem verandert het beeld. Ik roep dat ik mijn vader nodig heb. Ik duw mijn moeder weg, en roep om mijn vader. En.. hij komt! Hij komt speciaal voor mij omdat ik hem nodig heb. Hij ziet mij noden. Hij pakt me vast. Ik mag in zijn armen. Ik voel me veilig. En ik mag genieten van dit contact.

Ik wist niet dat ik op die leeftijd zo naar mijn vader hunkerde. Hij was er bijna nooit (werk) en ik had het idee opgedaan blijkbaar dat ik dat ook niet nodig had. Het gevoel naar mijn moeder is ook nieuw. Zij was steeds de enige ouder, daar moest ik het wel mee doen. Maar de band met haar was toen blijkbaar al heel erg moeilijk. Ik voelde me overduidelijk het meisje van 1,5 dat de liefde van haar vader mist. En daar mocht vandaag een stuk op geheeld worden

Wil jij dat ook? Of ben je nieuwsgierig naar het online programma van het Innerlijke Kind? klik dan hier.