Op 21-06-2015 gepubliceerd op www.nieuwetijdskind.com:
Hoe mooi het ouderschap ook is, zo heftig kan het soms ook zijn. We willen graag liefdevolle ouders zijn, maar dat lijkt niet altijd te lukken. Dwars en druk gedrag, niet luisteren, boosheid, driftbuien, veel aandacht opeisen, angsten en problemen rondom de hoogsensitiviteit bij kinderen die zoveel voelen zijn dingen waar we allemaal wel eens mee te maken krijgen. Dat hoort erbij denken we dan. Maar soms krijgt het de overhand.
Dan irriteren we ons aan het gedrag van onze kinderen, maken ons zorgen, raken overprikkeld, chronisch vermoeid of uiteindelijk zelfs depressief… . We worden boos dat onze kinderen niet lijken te willen luisteren en tegelijkertijd willen we ons ook niet meer onderwerpen aan het straffen of belonen. Want we willen zo graag die liefhebbende ouder zijn. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn, uiteindelijk barst de bom – daar ontkomen we niet meer aan – we worden toch boos, we straffen en dreigen toch en voelen ons misschien schuldig, of we worden zelf heel erg verdrietig.
De wet van aantrekking
We denken vaak dat het onze kinderen zijn waardoor wij ons irriteren en ons soms niet goed voelen, maar vaak zijn we ons er niet van bewust dat we het zelf doen. Want – zo zegt De Wet van Aantrekking – wat je uitstraalt krijg je terug. Het heeft altijd te maken met je eigen uitstraling. Jouw kind resoneert op jou en vanuit een liefdevolle verbinding reageert jouw kind op jouw energie.
Straal jij rust en harmonie uit, dan krijg je dat terug. Maar straal je stress en drukte uit, dan krijg je dat ook terug. Je kind laat je precies zien hoe het met jou gaat. Omgekeerd werkt het precies hetzelfde: als jij je kind met respect behandeld en oprecht luistert, dan krijg je dat ook terug.
Maar vaak verzetten we ons juist tegen het gedrag van ons kind en willen we dat het anders is. Maar dan voeden we met onze aandacht een situatie die we niet wenselijk achten want – Waar je aandacht op richt komt meer van. Maar doordat we het anders willen hebben, zetten we uiteindelijk daarmee zelf alle energie klem.
Spiegelgedrag
Als je bewust kunt worden van de energiestromen van de Wet van Aantrekking, dan kun je bij ongewenst gedrag jezelf de volgende vraag stellen: ‘Heeft dit misschien met mij te maken?’ En ook al is het antwoord bijna altijd JA, je hoeft het niet eens af te wachten en je hoeft het ook niet te weten, want nu stopt de energiestroom naar die ongewenste situatie en jij nodigt je kind uit om weer tot rust te komen.
En als je goed leert kijken naar het gedrag van je kind(eren), dan kun je daarnaast heel veel leren over jezelf. Het heeft altijd met je jezelf te maken of met hoe je met de situatie omgaat. Jouw kind spiegelt jou.
Dat kunnen letterlijke gedragingen zijn zoals druk gedrag door een drukke agenda of een vol hoofd van jou, maar ook je aarding, de stand van jouw energieveld, trauma’s en oude pijn (ook wel innerlijke kinddelen genoemd), je eigen hoogsensitiviteit (al dan niet onderdrukt) en andere onderdrukte emoties.
‘Toen ik bijvoorbeeld voor het eerst een paar dagen van huis was, kon mijn dochter opeens doorslapen. En als ik aanstalten begon te maken om naar bed te gaan, begon zij al wakker te worden. Mijn wijd verspreide aura kwam al bij haar om de hoek kijken, deze bleek wel meer dan 30 meter verspreid te zijn, vol met ellende. En toen ik uit alle macht probeerde het leven gewoon door te laten gaan na het plotselinge overlijden van mijn beide ouders en mijn kinderen mij het bloed onder mijn nagels vandaan leken te halen , barstte ik op een gegeven moment in huilen uit. En geloof het of niet, mijn kinderen draaiden zich om en speelden weer gewoon verder. Dit gebeurt ook als ik andere mensen in mijn leven – zoals bijvoorbeeld mijn partner – de schuld geef van mijn boosheid. Pas als ik het bij mezelf zoek en mijn eigen verantwoordelijkheid neem, kunnen mijn kinderen weer ontspannen. En dat gebeurt ook als ik even afstand neem van druk gedrag, me even terug trek en besef dat ik het zelf doe.
Het meest concrete en tevens het meest opzienbare voorbeeld dat ik kan geven, is dat nadat ik een ziekenhuistrauma had overwonnen , mijn dochter zich gewoon weer kon laten onderzoeken door een dokter, terwijl daarvoor niemand haar mocht aanraken. Sterker nog, ze klom nu gewoon zelf op de behandeltafel.’
Als je het op deze manier bij jezelf leert zoeken en goed kijkt naar je kind, dan kun je veel ellende uit je eigen verleden (h)erkennen en loslaten, kun je beter omgaan met lastig gedrag en kun je leren hoe je je kind kunt ondersteunen als het in lastige situaties terecht komt, want uiteraard zijn er ook ervaringen en gebeurtenissen die buiten onze eigen invloedssfeer vallen. Maar ook dan draagt een mindful benadering zeker positief bij aan het herstel of acceptatieproces.
Wat heeft jouw kind nodig van jou?
Jouw kind is wie het is. Om op te groeien tot een bewust zelfstandig en autonoom mens vol zelfvertrouwen en eigenwaarde heeft het acceptatie nodig van jou. John Kabbat-Zinn heeft in zijn boek ‘Opvoeden met aandacht’ of in de herziene versie ‘Handboek Mindful Ouderschap’ over soevereiniteit, empathie en acceptatie. En dat onderschrijf ik zelf ook met heel mijn hart.
Onder soevereiniteit wordt de eigenheid van je kind verstaan, dat jouw kind is wie het is en dat het niet anders hoeft te zijn.
Jouw kind heeft ook jouw empathie nodig, dat je begrijpt hoe je kind zich voelt en je kunt inleven, dat er altijd een reden is voor welk gedrag dan ook. Dat je eens probeert om vanuit het standpunt van je kind te kijken. En tot slot heeft je kind ook behoefde aan vertrouwen.
Sommige mensen denken dat dit standpunt betekent dat je alles maar goed moet keuren. Maar dat is een groot misverstand. Als je leert te reageren op je kind vanuit een accepterende, liefdevolle energie, dan verandert alles. Dan hoeft het niet meer anders te zijn. Dan kun je vanuit rust grenzen stellen en duidelijkheid bieden. Dan zul je versteld staan wat er dan gebeurt!
Het hoogsensitieve kind
Ik ben er van overtuigd dat elk kind dit nodig heeft, zowel thuis als op school. Voor een hoogsensitief kind is het zelfs van levensbelang. Heel veel ouders van hoogsensitieve kinderen ontdekken dan ook zelf dat het echt anders is voor hun kind en anders moet en botsen vaak tegen onbegrip vanuit hun omgeving aan. Maar dat geeft niet, een ander kent jouw kind immers niet. Jij bent de ouder en voelt precies aan wat jouw kind nodig heeft van jou!
Samenvattend
Elk gedrag heeft een reden en meestal heeft het met jezelf t maken. Door te vragen: ‘heeft het misschien met mij te maken stopt de energiestroom naar een ongewenste situatie. Vaak is het besef (‘ah, ik doe dat zelf’) dat je het zelf doet al voldoende om de rust terug te laten keren.
Vervolgens kun je kiezen hoe je daarmee omgaat en waar jij je aandacht op richt. Kijk dus vooral naar jezelf en naar de oorzaak van het gedrag en train jezelf in het Nu te zijn en te observeren zonder oordeel en kritiek. Dan voedt je de situatie niet meer en is deze zoals het is.
En accepteer ten volle wie je kind werkelijk is. Observeer vanuit het nu in de kleine dagelijkse dingen, bij het aankleden of naar school gaan, kijk met regelmaat vol bewondering naar je kind en je zult je dagelijks nog veel meer verwonderen.
Dan voelt jouw kind zich gezien, gehoord en geliefd en dan kun je van daaruit grenzen en richtlijnen meegeven. Als jij dan vanuit het puntje van je tenen meent wat je zegt, vanuit rust en op een liefdevolle en accepterende wijze, dan wordt er gewoon geluisterd. Dan komt je kind gewoon van zijn schermpje af als je daarom vraagt, dan komt het aan tafel als het eten klaar is en dan staat het ook gewoon op tijd klaar om naar school te gaan.
Wees ook consequent en kom alles na wat je zegt. Kijk naar je regels en herzie deze eventueel, misschien zijn ze achterhaald en heb je ze klakkeloos van je eigen ouders overgenomen en vraagt jouw kind vanuit een hoger bewustzijn om een andere aanpak.
En weet je wat het mooie is als jij jouw kind de ruimte geeft om ten volle zichzelf te zijn en jij volledig in het nu aanwezig kunt zijn? Dan is er vertrouwen. Dan komt jouw kind bij je als het problemen heeft. En vertrouw er dan ook maar op dat je kind komt als hij daar zelf aan toe is. Ook dat is liefde!
Doen!
1. Laat je zorgen los en heb vertrouwen in je kind, in het proces van je kind en in jezelf en leer kijken naar je eigen stuk. Je leest er meer over in mijn artikel over ‘Mindful Ouderschap – 4 Gouden regels’.
Op dit thema heb ik speciaal voor ouders een meditatie samengesteld. Je kunt deze via mijn website opvragen. Ik heb deze meditatie zelf vaak gebruikt in de tijd dat mijn zoontje niet naar school wilde en vastgeklit zat aan mij en in andere situaties waarin ik wilde dat ik zelf anders gereageerd had.
2. Accepteer je kind en de eigenheid van je kind, maar erken wel je eigen emoties. Ze mogen er ook zijn. Richt ze alleen niet op je kind, partner of anderen, maar leer ervan. Leer kijken naar wat jouw kind jou te zeggen heeft, durf in die spiegel te kijken en geef je verleden een plek.
3. Besef dat jij de ouder bent en energetisch groot
In een harmonieus gezin zijn ouders (energetisch) groot en kinderen klein. Dat betekent niet dat we autoritair zijn, maar dat we ons als ouders gedragen, niet als vriend of vriendin van onze kinderen. Dat betekent ook dat onze zorgen van ons zijn, en niet van onze kinderen en dat we onze kinderen niet verantwoordelijk maken voor ons eigen geluk. En dat betekent ook dat we grenzen stellen en duidelijk zijn en consequent alles nakomen. Daarbij kunnen we onze kinderen laten zijn wie ze zijn. We maken onze kinderen vaak groot en willen het allerbeste voor ze, vaak uit een eigen tekort vanuit ons verleden of vanuit een tekort aan liefde. Maar daar helpen we onze kinderen uiteindelijk helemaal niet mee.
Als ik nu vanuit het puntje van mijn tenen meen wat ik zeg, en als ik er aan denk dat ik de moeder ben, dat ik groot ben, zonder autoritair te zijn, dan komt mijn boodschap duidelijk over. Dan wordt het gevoeld en dan wordt er geluisterd. Dan is er respect voor elkaar. Dan is er harmonie
4. Start vandaag nog met mindfulness meditatie
Een mindfulness meditatie is niets anders dan observeren naar dat wat zich tijdens je meditatie aandient. Door te observeren en je niet meer de identificeren met dat wat zich aandient, verandert je bewustzijn, dan kom je in het nu terecht. Dan oordeel je niet meer over jezelf en ook niet meer over anderen.
Als je dit nu gaat toepassen op je kinderen –wat meestal als vanzelf gaat als je dagelijks mediteert – dan leer je reageren vanuit het Nu, door bijvoorbeeld je aandacht te richten op het rijzen en dalen van je ademhaling. Dan vlucht je niet meer uit, dan hoef je er ook niet tegen te vechten, dan blijf je bij jezelf. En dan wordt alles anders.
Dan is er rust en acceptatie. Dan is er harmonie. Dan hoeft het niet meer anders te zijn. dan identificeer je je niet meer met de emoties van jezelf of je kind.
Jij kunt ook kiezen
Als ik ’s ochtends al in het nu kijk naar mijn eigen kinderen, bijvoorbeeld naar mijn zoon die om de haverklap met iets anders bezig is dan met het naar school toe te gaan en als ik dan vol verwondering naar mijn mooie kind kijk en me afvraag wat er toch allemaal in zijn mooie hoofdje moet omgaan, hem dan even liefdevol vastpak en hem vraag nu toch echt zijn tanden te poetsen en zijn jas aan te doen (of wat dan ook maar nog nodig is) en zeg dat ik graag op tijd op school wil zijn, dan doet hij dat gewoon.
En als mijn kinderen boos zijn op hun vader omdat ze hun brood op moeten eten en ik ze naar boven hoor komen terwijl ik net lekker rustig onder de douche sta, dan kan ik kiezen. Ik kan boos worden op hun geschreeuw of op hun vader dat hij niet in staat is de kinderen aan tafel te houden. Maar ik kan er ook voor kiezen om rustig te blijven ademhalen. En constateren dat ik het niet prettig vind gestoord te worden. En dan kan ik ervoor kiezen te zeggen dat ik vind dat ze het zelf op mogen lossen met hun vader. En dan kan ik er ook voor kiezen ze te vragen nu weer naar beneden te gaan. En dan gaan ze gewoon.
Tot slot
Het klinkt heel eenvoudig en in de praktijk lijkt dat wel eens anders. Maar toch is het makkelijker dan je denkt. Het is een kwestie van doen. Het is niet erg als het eens mis gaat, dan begin je gewoon weer opnieuw.
Als we het eenmaal onder de knie hebben, dan willen we graag zo dat het blijft. ‘En nu moet het goed zijn’ denken we dan. Maar besef je goed dat elke dag anders is en ook elke situatie. Vertrouw er maar op dat jij als moeder of vader uiteindelijk degene bent die zijn of haar kind het beste kent en voelt wat nodig is. Zeker als jij je eigen pijn en verleden een plek hebt gegeven. En als jij er voor zorgt dat je je goed voelt, dan zie je het direct terug!