Het innerlijke kind, er wordt veel over geschreven en veel mee gewerkt als essentieel onderdeel van jouw transformatieproces. Wat is het, wat laat het zien zodat je het kunt erkennen, wat kun je doen om voorbij de pijn van het kind te komen om ook weer meer in contact met je kwaliteiten, met je potentieel, je eigen behoeften en je lichaam om uiteindelijk in contact te komen met je eigen essentie, je natuurlijke staat van zijn waar alles is: geluk, gezondheid en overvloed.
Wat is het innerlijke kind
Het innerlijke kind is het kind dat zichzelf niet durft te laten, dat (te) weinig (zelf)vertrouwen heeft, te weinig ik kracht vanuit een bewuste of onbewuste lage(re) eigenwaarde of juist het tegenovergestelde om het te verhullen.
Het is ook het kind dat zich onbegrepen voelt, of niet gezien, niet gehoord, geen liefde waard is, het kind dat leeft vanuit een te kort en angsten.
En het is ook het kind dat aandacht opeist, zich groot maakt, druk aanwezig is en op het balkon staat te schreeuwen en met bloempotten smijt.
Dan is er ook nog het kind dat hard zijn best doet, voor anderen zorgt, zichzelf overslaat of juist perfectionistisch is en niet met fouten kan omgaan. Of het zieke kind, het boze kind, het zwakke kind dat het leven niet aan kan, het aangepaste kind met perfect gedrag, het kind dat niet deugt, het kind dat altijd te kort komt, dat nooit z’n zin krijgt, het bange kind, het strijdvaardige kind. En het is ook de succesvolle zakenvrouw en de man in krijtjesstreeppak die steeds meer willen en streven naar erkenning en daar alles voor doen (en laten).
3 Overlevingsstrategieën
In principe zijn al deze kinddelen in te delen in de 3 welbekende overlevingsstrategieën van vluchten, vechten en bevriezen. Hoe extremer het gedrag, hoe bozer, hoe meer teruggetrokken, hoe harder het harnas of masker, hoe zieliger, hoe afhankelijker, depressiever, agressiever of juist steberiger iemand is, hoe sterker de pijn is, die er onder zit.
Met dit gedrag willen we voorkomen dat we geraakt worden in de pijn die er onder zit.
Dan voelen we ons liever slachtoffer en blijven we in die afgescheiden lagen hangen, maar komen we niet in het werkelijke gevoel terecht waarmee we alles kunnen omzetten.
We kunnen verslaafd raken, en denken dat we medicijnen nodig hebben, nicotine, alcohol, drugs of spiritualiteit en je toevlucht in de natuur zoeken. Of we doen gewoon alsof het goed gaat en doen ons best om dat aan de buitenwereld te laten zien. Of praten alles goed en bagatelliseren de boel. Maar ook dan komen we niet bij het gevoel terecht.
We kunnen uiteindelijk ook besluiten om niet meer te voelen, ontwikkelen liever een mentale kant waarin we alles vanuit het hoofd beredeneren en ons afsluiten voor anderen waarbij we de echte verbinding niet meer aangaan. Niet met de ander, vanuit angst voor afwijzing bijvoorbeeld of juist vanuit bindingsangst waarbij niet zelden niet beschikbare partners worden aangetrokken die we vervolgens niet kunnen loslaten. Of we ontwikkelen een harde(re) buitenkant en laten onszelf niet meer echt zien. Een verharding die je vaak wel in het gezicht kunt zien bijvoorbeeld.
We laten niemand meer toe
We laten niemand meer toe, niet echt of niet volledig. Ook niet onszelf en onze kwetsbare en zachte, open zelf. Uit angst voor teleurstelling of afwijzing, bang om er opnieuw niet toe te doen. We komen op bed te liggen, ziek of depressief, zijn het ultieme slachtoffer geworden maar zien dat zelf totaal niet. We bevechten de hele wereld en gaan soms als schreeuwen als er alleen maar iemand naar hen kijkt. We keuren af, oordelen en zitten vol verwijten, willen dat de ander verandert zodat we onszelf goed voelen. Dit zijn vaak de welbekende dwarse kinderen die zich van geen kwaad bewust zijn, maar graag willen doen wat goed voelt voor hen, die daar keer op keer op zijn afgerekend en afgewezen (weet dat dit gedrag vaak voortkomt vanuit een onveilige basisveiligheid). Zij hebben zich moeten aanpassen, maar wel met boosheid als gevolg waarmee zij vooral zichzelf in de problemen brengen.
Dit zijn patronen en reactiemechanismen die heel duidelijk zichtbaar kunnen zijn, maar ook diep verborgen en onbewust, die een oorsprong kennen in de vroege jeugd die we als volwassenen blijven voortzetten. Aan de buitenkant en soms ook voor jezelf lijkt alles dan prima te gaan en heb je er een weg in gevonden, maar echt is het niet. Uiteindelijk loop je ook daarin vast als je bewustzijn groot genoeg is en je er klaar mee bent met hoe je leven nu verloopt. Omdat we uiteindelijk allemaal onszelf willen terugvinden.
Angst en onmacht
Uiteindelijk is elk gedrag dat we als volwassene laten zien, gebaseerd op angst en onmacht, waarbij we een kleine afhankelijke ik op de voorgrond zetten of ons EGO, het superieure ik dat zich bewust of onbewust verheven voelt boven de ander. Niet zelden doen we dat ook met onze ouders en plaatsen onszelf daarmee boven hen, waardoor de systemische verhoudingen van ouder en kind scheef komen te liggen en om zeep worden geholpen. Met als gevolg dat we alles op eigen kracht moeten doen en niets (geen energie) kunnen ontlenen aan het oorspronkelijke familiesysteem. En dan komt hier opnieuw het gekwetste afgescheiden innerlijke kind om de hoek kijken: ik moet het ook altijd zelf doen en er is niemand voor mij en is het precies zoals je je als kind ook hebt gevoeld.
Ongeacht welke omstandigheden
In al deze vormen, uitingen, patronen en gedragingen maakt het feitelijk niet uit hoe ernstig de omstandigheden zijn geweest voor de sterkte van de pijn, zonder hier ook maar iets te willen bagatelliseren of iemand te kort te willen doen vanuit de wetenschap dat er ook echt nare trauma’s zijn. Echter, de pijn van bijvoorbeeld emotionele verwaarlozing en van het niet gezien worden kan net zo heftig zijn.
Zo ken ik bijvoorbeeld een prachtige dame, die al jong haar vaderland verliet, zwaar verslaafd aan de drugs raakte, vast werd gehouden door een agressieve man die alles voor haar bepaalde en waarnaar zij zich voegde waarbij uiteindelijk bleek dat zij zich ‘slechts’ niet gezien voelde door haar ouders, volledig aan haar lot overgelaten maar genietend van de natuur niet in de gaten hoe beschadigd zij in werkelijkheid was geraakt.
Het gaat er dus niet alleen om WAT je ervaart, maar HOE je het bewust of onbewust hebt ervaren.
Overtuigingen
Daar bovenop ontlenen we aan al die ervaringen vele overtuigingen die uit onze ervaringen zijn voortgekomen. Overtuigingen van bijvoorbeeld niet deugen of niets of weinig waard zijn, denken dat we ergens hard voor moeten werken of altijd maar ‘gewoon’ moeten doen en vooral onszelf niet kunnen en mogen zijn waardoor je een laag zelfbeeld hebt ontwikkeld en weinig (zelf)vertrouwen hebt kunnen opbouwen. En dat is er dan in vele gradaties, verborgen of juist niet, ontstaan vanuit ervaringen en vanuit alles wat er ooit tegen ons is gezegd en hoe er over ons is gedacht.
We bouwen steeds meer lagen om ons heen
Zo bouwen we steeds meer lagen om onszelf heen om ons te beschermen tegen alles wat ons is ‘aangedaan’ en creëren daarmee een leven om ons heen gebaseerd op onze eigen onverwerkte ervaringen en overtuigingen waardoor we elke keer opnieuw bevestigd worden in bijvoorbeeld een lage eigenwaarde, geen liefde of aandacht waard zijn (wat je dacht niet te krijgen van je ouders) en te korten. En zo kunnen we steeds verder afzakken, worden we ziek, agressief, depressief, eenzaam of alleen, of we doen nog steeds alsof er niet zoveel aan de hand is, maar storten in 1 keer in, niet wetende dat dit een opbouw is van langere tijd is.
Uiteindelijk weten we niet meer wie we zelf zijn, en waar onze eigen behoeften liggen, omdat we dat contact met onszelf en ons lichaam kwijt zijn geraakt. En dat bouwt zich gaandeweg steeds meer op.
Ook mensen die zich op het spirituele pad begeven, dragen nog veel met zich mee
Ook mensen die zich reeds langere tijd op het spirituele pad begeven, hebben hier in mindere of meerdere mate mee te maken. Zij denken in contact te staan met zichzelf en hun lichaam en hebben hun spirituele gaven ontdekt of ontwikkeld, maar hebben toch nog te maken met afgescheiden lagen. Voelen stiekem toch voornamelijk vanuit het hoofd en leven niet vanuit een volledige overgave maar denken dat wel te doen. Of zitten nog in de controle of andere angstmechanismen, en hebben gevoelige sensoren ontwikkeld waarmee zij alsnog stiekem de omgeving scannen op (on)veiligheid. Zij mogen leren om nog dieper te zakken, zich nog meer te openen voor hun ware essentie en mogen verzachten.
We hebben allemaal kinddelen maar dragen ook heelheid met ons mee
We hebben allemaal te maken met gekwetste kinddelen en onze reacties en (rollen)patronen daarop. Maar uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar onszelf, naar onze natuurlijke staat van zijn waarin we alleen maar hoeven te zijn om ons gelukkig te voelen ,te leven in overvloed en vanuit ons volledig potentieel waarin onze persoonlijke kwaliteiten weer aangeboord kunnen worden en ten volle geleefd. Dan hoeft er niks meer te veranderen. Dan laten we het licht en het donker door ons heen stromen en hebben ons volledig overgegeven en geopend, dan vervullen we onze eigen behoeften en hebben niets meer van buitenaf nodig om gelukkig te zijn en onszelf te vervullen, waardoor al het andere een aanvulling kan worden. En vergeten we niet dat we ook al onze geheelde zelf zijn en al HEEL zijn. Dan hoeven we ons daar alleen nog maar mee te verbinden.
Dan weten we dat alles al in ons zit en leven we de hemel op aarde en mogen we eindelijk gaan genieten. Want dat is uiteindelijk de bedoeling van ons leven hier op aarde. Dan is er geluk, gezondheid, welvaart en overvloed.
Niet eenvoudig wel nodig
De weg er naar toe is niet altijd even eenvoudig, maar wel nodig: het wil gevoeld worden. Je kunt dit alleen bereiken door te voelen, met je bewustzijn en door het opvullen van je eigen behoeften om alle beperkingen die in jou leven te overschrijven en het niet meer buiten jezelf te zoeken en door contact te maken met je fysieke lichaam. Pas dan kun je vanuit het contact met jezelf en je lichaam keuzes maken die kloppen voor jou waarbij je eventueel ook je eigen zielsmissie kunt gaan ontdekken en vervullen.
Wat te doen
Het begint met het nemen van je eigen verantwoordelijkheid door te beseffen dat je alles wat er op jouw pad komt, zelf hebt aangetrokken vanuit je onverwerkte ervaringen en overtuigingen die nog in jouw energieveld hangen, waarop je bepaalde situaties, mensen en gedragingen naar je toehaalt waardoor je je geraakt voelt. Daardoor ontmoet je jezelf in de ander!
Elke keer dat je je geraakt voelt of een patroon herkent, is er een kans op heling door te gaan voelen en dankbaar te zijn voor deze uitnodiging en kans op transformatie zodat je kunt afrekenen met het oude verhaal van jouw verleden.
Makkelijk gezegd misschien maar lang niet altijd zo eenvoudig om te doen. Het is wel de enige weg naar vrijheid en je vrije zelf toe wat ook wel het magische kind wordt genoemd dat geen beperkingen kent en leeft vanuit een natuurlijke staat van zijn en overvloed, verbonden met de grote bron en de bron in henzelf.
In 6 stappen
Stap 1 – stop met je reacties naar de buitenwereld toe
Stap 2 = de ervaring toelaten: dit si wat het nu is en ik heb het zelf aangetrokken (niet als schuld maar puur als een natuurlijke levenswet)
Stap 3 = voel wat je voelt, ontspan je lichaam waardoor je het gevoel toelaat en vervul je zelf vervolgens met je eigen behoeften (daarmee overschrijf je je oude gekwetste zelf en hoef je het niet meer buiten jezelf te zoeken .
Stap 4 = wees je bewust van je rol (nu ben ik slachtoffer, ben zielig, alleen, moet er hard voor werken) én je beperkende gedachten (van onmogelijkheden bijvoorbeeld) en gemanifesteerde overtuigingen (er is niemand voor mij, ik ben geen liefde waard, ik moet altijd maar zorgen en alles alleen doen, ik heb nooit genoeg geld, niemand vind mij aardig of leuk genoeg). Je bewustzijn hierop is voldoende om het om te zetten, zonder dat je daar wat voor doet, verandert het in het veld.
Stap 5 = observeer je eigen reacties als je wel reageert, zonder dat je het kunt stoppen – is dit vanuit controle, vanuit je hoofd en mind, vanuit je kleine ik of vanuit je afgescheiden ik. Ook hier zorgt je gewaarwording voor de gewenste verandering.
Stap 6 = leer diep oprecht contact te maken met je lichaam, durf steeds dieper te gaan in het contact met je lijf en het zijn. Zak net zolang door totdat je je eigen essentie ervaart, waarbij je uiteindelijke doel daar (zoveel mogelijk) te blijven. Uiteindelijk ben je verlicht en leef je de hemel op aarde in plaats van dat je je oude verhaal blijft herhalen.
Tot slot
Zorg ervoor dat je je beseft dat je niet klaar hoeft te zijn, maar dat je gewoon geniet van de rust en de reis er naar toe. Als je het na blijft streven en per se verlicht wil zijn, zul je het nog niet kunnen bereiken. Je mag het gewoon laten gebeuren. Tot die tijd ben je nog niet voldoende geopend en zit er nog weerstand en angsten op.
Voel liever de verbinding en de liefde vanuit je eigen hart voor jezelf en jouw behoeften, geniet van je lichaam en het gevoel wanneer je steeds dieper in je lichaam zakt. Dan komt het moment vanzelf, precies wanneer jij er aan toe bent en je kunt overgeven. Dan ben je er klaar voor en kom je niet meer om heen. Tot die tijd geniet je van je proces en voel je je dankbaar voor je overwinningen. Dan is alles goed precies zoals het is. Dan bij je vrij van weerstand en is de weg naar verlichting nabij. Dan weet jij dat op precies het goede moment jouw tijd is aangebroken.
Tips
- Het innerlijke kind – 3 delige meditatieserie
- Het innerlijke kind – online helingsprogramma van 9 weken met intensieve helingen
