Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

Hoe ga jij om met acute klachten?

| 1 reactie

In deze tijd waarin we allemaal thuis zitten, is de kans best groot aanwezig dat je je enorm getriggered voelt. Door je partner, door je kind(eren) of door eenzaamheid, waarbij het niet altijd lijkt uit te maken of je daadwerkelijk alleen bent of je je zo voelt. Je kunt je getriggered voelen door of in de huidige lockdown of in andere situaties of er overkomt je iets.

Ook als je iets overkomt, heeft dat vaak een boodschap en kunnen er thema’s aangeraakt worden, die aangekeken en begrepen willen worden om geheeld te kunnen worden. Dan kun je ervan balen of in de weerstand schieten of je duikt erin en gaat ermee aan de slag. Hoe je dat zou kunnen doen, lees je in dit artikel.

dog-5751151_640

Hoe kun je er in duiken - een voorbeeld

Afgelopen dinsdagavond stond ik nog even op de tennisbaan. Buitensporten met 2 personen op een baan is toegestaan en de baan is voor ons gereed gemaakt. Eigenlijk had ik mij er al bij neergelegd dat sporten er niet meer in zat, althans, niet op deze manier. En eigenlijk voelde ik zelf een behoefte aan rust over me heen komen en een avondje bankhangen. Maar ja, daar zouden we ons de komende tijd nog vaak genoeg aan kunnen toegeven, vermoedde ik. En een beetje beweging in de buitenlucht is ook niet verkeerd. Had ik maar naar mezelf geluisterd …

Zodra ik de stap op de baan zet, weet ik dat het mis is. Dat ik er niet mee kan doorlopen. Het voelt alsof er een mes in mijn kuit is gestoken en vervolgens neem ik een suddering waar, alsof er een worm in mijn been naar beneden schiet. Even lijkt het een korte verkramping te zijn, maar al snel weet ik dat het voor nu gedaan is.

Ik strompel naar de auto toe, dat is nog net te doen. Die wil ik liever ook niet laten staan, maar als ik weer uit de auto stap, kan ik amper staan. Been direct omhoog en minstens 20 minuten koelen om zwelling te voorkomen, zo luiden de eerste instructies die ik keurig opvolg.

Ik kan uiteindelijk helemaal niet meer op het been staan, maar gelukkig slaap ik wel normaal.

Eerste indrukken

Toen dit me overkwam, dacht ik als eerste: ‘Zie je nou wel. Dit had ik gewoon niet moeten doen.’ Ik had behoefte aan rust en ’s middags voelde de kou en vochtigheid ook niet helemaal uitnodigend. Later las ik zelfs nog dat zweepslag – want dat is wat het was – door kou en vochtigheid in de hand kan worden gewerkt.

‘Daar gaan we weer’, dacht ik ook nog. ‘Hier zit ik echt niet op te wachten.’ Maar dat doet natuurlijk niemand, merkt de tennisleraar terecht op. Ik kon wel huilen, maar was me direct bewust dat dat een actie van het innerlijke kind zou zijn en niet echt nodig. Dat wat ik voelde, wilde wel gevoeld worden.

Eenmaal thuis zei mijn partner: ‘Jij hebt altijd zo iets vlak voor Kerst.’ En dat kan ik alleen maar beamen. En ik snap het ook wel, ik heb dan een laatste sprint genomen, hard gewerkt en heb dan echt behoefte aan rust. Die neem ik dan niet altijd, maar daar word ik dan wel een handje in mee geholpen is het echt nodig is.

Waar staat het eigenlijk voor

Ik ga er altijd van uit dat als er klachten ontstaan, van welke aard van dan ook, dat daar een reden voor is en een oorzaak aan ten grondslag licht, waardoor dit is ontstaan. Daar horen vervolgens bepaalde gedachten bij en ook overtuigingen – bewust en onbewust zoals bijvoorbeeld: ‘Dit overkomt mij altijd in deze tijd.’

Alleen al de overtuiging dat het met jezelf te maken heeft, maakt dat je je eigen verantwoordelijkheid neemt en geen slachtoffer bent, waardoor er al gelijk al een beweging kan ontstaan.

Waar staan de kuiten voor

In het algemeen zou je kunnen zeggen dat kuiten staan voor vooruitgang. En als daar problemen ontstaan, staat het vooral voor het zetten van stappen voorwaarts, maar wel met angst erop. En dat klopt voor mij wel aardig met het thema waar ik de afgelopen weken mee bezig ben geweest.

Als ik verder kijk, zie ik ook dat er een aantal meridianen doorheen lopen, door dat onderbeen. Dat zijn de onzichtbare energiebanen in je lichaam, die geblokkeerd kunnen raken door bepaalde emoties bijvoorbeeld. Met name de milt-, maag- en levermeridiaan worden hier aangeraakt en die staan voor onzekerheid (gebrek aan vertrouwen), zorgen, angsten, boosheid en frustratie. Met name de miltmeridiaan loopt dwars door het ‘getroffen’ gebied heen en ook dat raakt het thema volop. Toeval? Dat denk ik niet.

Daar boven op de rust die ik nodig had en de overtuiging in mij dat dit mij altijd ‘overkomt’ in deze tijd maakt het verhaal aardig rond. Eerder uitte dit zich in heftige hoge koortsaanvallen en als ik terugkijk, ging ik in die tijd nog veel verder over mijn grenzen heen. Nu wordt daar nog steeds een stokje voor gestoken. Een halt toegeroepen.

Het maakt dat ik mij er nu volledig aan over kan geven. Er wordt ook nog eens goed voor mij gezorgd. Dat was in het verleden ook wel anders en voor mij betekent dat niets anders dat ik daarin zelf innerlijk enorm gegroeid ben, te korten heb opgelost en het intussen waard ben om voor te zorgen.

woman-918896_640

Ik wil het WEL oplossen

Ook al heb ik mij overgegeven aan deze blessure, kan ik nu zorg ontvangen en geniet ik ook van de verkregen rust zonder schuldgevoelens, ik wil het nog steeds wel oplossen.

Ik zei het direct al toen ik van de tennisbaan afliep: ‘Dit ga ik oplossen. Dat is mij met mijn tennisarm ook gelukt en dat ga ik weer doen. En ook dat is een overtuiging en tegelijk een stevige intentie, waar niemand meer omheen kan.

Als ik ga slapen, activeer ik een heling voor mezelf. Maar als ik de volgende dag uit bed wil stappen, kan ik er nog steeds absoluut niet op staan.

Ik geef me over: dit is wat het is en zonder een enkele vorm van klagen neemt mijn partner alles over, ook de kinderen die weer thuis zijn. En ook dat is in het verleden totaal anders geweest.

Ik heb nu alles gedaan wat ik kon doen. Meer is er niet en ik heb mij er bij neer te leggen. En het vooruitzicht op een verlenging van deze rust bevalt me overigens prima.

Totale overgave

De totale overgave en aanvaarding van wat zich aandient (het hoeft niet anders te zijn), samen met het begrijpen en tegelijkertijd ook het voelen (ik kon wel huilen en mocht het ook erg vervelend vinden voor mezelf) met daarbovenop een krachtige heling maakt dat ik me binnen een paar uur totaal anders voel: ik kan gewoon weer lopen. Het voelt nog wel een beetje precair en ben me ervan bewust dat ik mezelf beter nog niet te veel uitdaag, maar ik voel precies wat ik wel en niet kan doen. Ik doseer, ik neem rust. En ik loop. Binnen een paar uur tijd is het volledig anders geworden. Toeval? Ook dat denk ik van niet.

Normaal gesproken zou je rond de 5e dag voorzichtig kunnen beginnen met een paar minuten lopen. Na een week of 3 proberen te fietsen en een gemiddelde genezing tussen de 2 en 8 weken. Maar ook dat is maar een overtuiging, die voor mij niet waar hoeft te zijn.

En zo lijkt het dat mijn genezingsproces toch wel iets sneller verloopt als medisch gezien normaal is. Op eenzelfde wijze kunnen ook acute abcessen zelfs ‘zomaar’ oplossen hoorde ik deze week van een collega en kunnen infecties zoals een acute tetanusinfectie bij een vrouw die geen medicatie kan verdragen bijvoorbeeld met afstandsbehandelingen ook ‘zomaar’ verdwijnen als sneeuw voor de zon. Om maar eens een voorbeeld te geven.

Een puzzel maken

Als je (chronsich) ziek wordt of klachten hebt, acuut of niet, dan gaat daar – is mijn overtuiging – altijd een periode van opbouw aan vooraf. Het is er nooit zo maar, al lijkt dat in de praktijk wel zo te zijn. Het is dan uiteindelijk de fysieke manifestatie van onverwerkte emoties, gedachten en herinneringen bijvoorbeeld, die dan wel opvallen.

En soms wordt je gewoon een handje meegeholpen als je wat rust nodig hebt en een beetje meer vertrouwen bijvoorbeeld.

Uiteindelijk is het de manier van omgaan met alles wat zich aandient, dat maakt dat er snel een beweging mogelijk is, als je de boodschap hebt begrepen. Dan is er zoveel meer mogelijk dan je zou denken.

Neem de uitnodiging aan

Ik ben altijd soort van blij als ik iets mag gaan aankijken en vind het prachtig als de puzzelstukjes zo één voor één op de plek vallen. Nou is dat in deze situatie vrij eenvoudig, maar uiteindelijk werkt het ook in de complexe gevallen van chronische ziekte precies op eenzelfde wijze. Alleen is de opbouwfase en daarmee ook de heelfase soms wel iets uitgebreider.

Tip: fysiek traject of zelfheling

In een fysiek traject loop je samen met mij door al deze fasen heen, op zoek naar de oorzaak en een manier van omgaan. Om te begrijpen en inzicht te krijgen dat staat voor heling. Wil je er liever zelf mee aan de slag gaan? Dat kan ook, bijvoorbeeld met Shamballa MDH waarmee je op een hele eenvoudige wijze helingen voor jezelf en anderen kunt activeren. Bovendien krijg je dan met elke inwijding die je daarbij ontvangt een enorme stimulans in je eigen ontwikkelingsproces.

girl-5819711_640

Eén reactie

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.