Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

Je kind helpen bij het verwerken van angsten

| Geen reacties

Angst is iets wat veel voorkomt bij kinderen, vooral bij hooggevoelige kinderen. Dat kan zich uiten in gedrag van bijvoorbeeld niet durven, faalangst en terugtrekkend gedrag of juist in het tegenovergestelde: in naar buiten kerend gedrag. Dergelijk gedrag heeft in beide gevallen veel te maken met een algeheel gevoel van onveiligheid, al wordt dat lang niet altijd zo gezien. Het kan ook andere vormen aan nemen en echt de overhand krijgen met slecht slapen en niet durven gaan slapen bijvoorbeeld als gevolg. Terwijl je kind het juist zo hard nodig heeft om bij te tanken en in balans te blijven. 

Aan de ene kant kun je angst terugzien in dagelijks gedrag, maar het heeft ook een totaal andere uitingsvorm: in de vorm van diverse irreële angsten. Angst voor water en overstromingen, angst voor dieven, bijvoorbeeld. Angst om dood te gaan of omdat familieleden dood kunnen gaan. Angst voor de bekende monsters onder het bed of in de kast. Angst om te eten.

Maar er is ook angst voor boosheid en angst om (te) veel te voelen – al is dat voor de meeste kinderen vaak niet echt heel bewust.

Of angst voor veranderingen en nieuwe situaties. Angst om jezelf te laten zien, iets te durven zeggen. Of juist overmoedig gedrag, waarbij wellicht wat te veel gezegd wordt om je angsten en gebrek aan (zelf)vertrouwen te maskeren bijvoorbeeld.

En angst voor alles wat niet zichtbaar is, maar wel voelbaar. En voor sommigen is het wel zichtbaar,  maar dan weer niet voor iedereen.

lonely-3862214_640

Het heeft vaak ook (veel) met ons zelf te maken

Dat kinderen bepaald gedrag laten zien, zoals het terugtrekkende of naar buiten tredende reactie is een vorm van uiting vanuit onveiligheid. Dat kan worden veroorzaakt door het vele voelen, vanuit de hoogsensitiviteit, alsmede het diepe voelen waardoor er veel meer verwerkt moet worden. Waarbij het gevoel van onveiligheid dus ook weer veel groter en sterker kan zijn.  

Als je zelf  in een bepaalde terugtrekkende of juist ‘aanvallende’ en aanwezige rol zit, om wat voor reden dan ook, dan maakt dat de basis thuis ook onveilig, als in een aangeboden vorm van afgescheidenheid. En dat kan ook in de manier waarop je als ouder bijvoorbeeld reageert op heftige emoties van je kind(eren).

Daarnaast doen kinderen precies hetzelfde als wat hun ouders doen. Al wordt de uitingsvorm wel eens flink uitvergroot en kunnen we er als volwassene vaak wel mee dealen, maar lopen we er stiekem zelf ook nog steeds mee rond. En dat is dan wat onze kinderen ons laten zien.

En het is dan niet dat je het verkeerd doet, maar eerder dat je de verbinding met jezelf mag aangaan. En dat je zelf vanuit die verbinding de wereld weer tegemoet kunt treden. Los van alle andere problemen die er kunnen spelen zoals ziekte, spanning op het werk, werkeloosheid, zorgen en relatieproblematiek bijvoorbeeld waarmee je ook spanning en onveiligheid op je kind kan overbrengen.

De thema’s die jij uitleeft en de manier waarop jij omgaat met een bepaalde situatie of persoon zie je feilloos terug bij je kinderen. En denk dan niet dat je het dan maar juist niet moet gaan voelen. Als je het ‘gewoon’ gaat toelaten, dan kom je uit de weerstand en zet je gelijk een andere energie neer.

Je ziet het ook bij huisdieren

Zelfs huisdieren laten ons zien waar wij staan. Haal je zelf nog veel uit, dan is de kans groot dat je huisdier (m.n. de kat) dat ook doet. Voel je jezelf niet veilig, dan is de kans groot dat je huisdier zich ook onveilig kan gaan voelen.

Ik zie dit in de praktijk regelmatig terugkeren, dat er ‘opeens’ katten wel op schoot gaan zitten. En een andere kat, die zich in een bak met beladen spanning bevond vanwege extreme relatieproblemen, stopte van de één op de andere dag met overgeven toen één van de partners ergens anders ging wonen.

En als we dan weer terug gaan naar angsten bij kinderen zag ik ook een kleine jongedame van bijna 4 dat ‘opeens’ weer in haar eigen bed kan slapen, veel vrolijker is en niet meer zo aan mama hangt toen haar moeder haar eigen angsten en onveiligheid onder ogen kwam.

In eerste instantie ga je terug naar je eigen basis

Wil je je kind structureel helpen, dan werk je in eerste instantie aan je eigen basis. Dan ga je je eigen problemen oplossen en ga je voelen. Niet dat dat altijd zo simpel is, zoals ik dit hier neerzet. Wel is het een voorwaarde voor het afgeven van een veilige (thuis)basis waardoor je kind ook weer de wereld in kan. Mits het jou kan volgen (lees: mits jij dat ook kan).

Dan ga ne ook leren om vanuit verbinding met je kind te praten en stopt met elke vorm van reageren vanuit een bepaalde vorm van afgescheidenheid door eerst je gevoel toe te laten en er dan woorden aan te geven. En dat voelen doe je in je buik. Daar mag alles er zijn en ben je verbonden met jezelf.

Bij ons thuis

Onze zoon was altijd bang voor stromend water. Rationeel gezien wist hij dat ons huis niet onder kon stromen, dat wij in Twente wonen dat hoger gelegen is. Toch hoorde hij elke avond het water ons huis in stromen.

Onze dochter heeft angsten voor dieven. Dit ontstond na het overlijden van haar oma, waarvan wij vermoeden hadden dat zij de energie ervan kon voelen, maar niet kon thuisbrengen. Precies zoals ze vroeger al bepaalde ruimtes niet in wilde en de haren uit haar hoofd trok (en ik niet wist dat ik dat allemaal mee naar huis nam ….).

Later bleek dat het niet alleen die dief zelf was, maar dat zij dan zag dat wij allemaal neergestoken werden en zij alleen over bleef. En laat ik mijzelf nou toch wel regelmatig eenzaam en alleen hebben gevoeld …

De angsten komen vaak weer terug

Bij veel kinderen – en ook bij onze eigen kinderen – heb ik gezien dat de angsten steeds weer terug kunnen komen. In eenzelfde vorm of anders. Dat kan te maken hebben met bepaalde leeftijden, zoals met 7 jaar wanneer de luikjes meer open gaan en met 9 jaar, wanneer kinderen zich meer bewust worden dat de wereld groter is dan gedacht. En ook dat roept angst op.

Dat kan ook gebeuren bij veranderingen en nieuwe uitdagingen. Ook dan kan de angst ‘zomaar’ weer opsteken.

Wat ons enorm goed heeft geholpen

Wat ons enorm goed heeft geholpen, is in ieder geval alles serieus nemen. We hebben monsters weggestuurd, we hebben deuren vast afgesloten en opnieuw gecontroleerd, het water mocht altijd onderzocht worden. Gelukkig zit er in deze tijd veel bewustzijn op angsten en het zien van de onzichtbare wereld en gaan er steeds meer mensen op een normale manier mee om. Ook met dat wat we zelf niet zien of niet voelen.

Wat ons ook een mooie basis heeft gegeven, is dat we allebei ook goed naar ons zelf blijven kijken en dat nog steeds doen. Zodat we steeds weer kunnen terugkeren naar onze eigen basis, waardoor we ook weer een veilige basis voor onze kinderen kunnen neerzetten. En waarbij we weten dat de vele vormen van angst vaak een manifestatie is van iets anders dat er onder zit.

Daarnaast kun je ook (het lichaam van) je kind helpen om de angsten los te laten, zodat de energie weer door kan stromen en de energie van angst losgelaten kan worden. Onze kinderen vragen nu zelfs om hulp als er iets van angst naar boven komt: dan gaan we ‘tikken’. Met andere woorden: we gaan onze meridianen schoonvegen door de ingang van de meridianen te stimuleren. Misschien ken je het wel, het komt uit de EFT.

mother-and-daughter-3544333_640

Hoe kun je dat doen?

Eigenlijk is dat best eenvoudig. Vooraf ga je eerst even samen ademhalen en maak je verbinding met je lichaam. Het is fijn om dan eerst een hand op je buik neer te leggen en eentje op je hoofd. Dan haal je 3 keer diep adem in en uit. Als je kind nog vrij jong is, dan leg je als ouder zelf de handen op het lichaam van je kind. Als het wat ouder is, kun je het samen doen, dan volgt je kind jou.

Daarna leg je een hand op je hartstreek en voorhoofd en haal je ook 3 keer adem in en uit. En vervolgens volgt een hand op je buik en hartstreek en haal je 3 keer adem in en uit. Dan vraag je even hoe dat voelt. Dan volgt er een focus op het lichaam.

Dan vraag je je kind om aan de situatie te denken waar het bang voor is en vraag je het een cijfer te geven. Bij 0 is er geen angst en bij 10 is het enorm groot.

Als het cijfer is gegeven, ga je aan de slag en begin je met een eerste korte tikronde: je slaat eerst met je rechtervuist in je linker hand, 3 keer, en dan in je andere hand terwijl je zegt:  ‘ik accepteer mezelf en ik hou van mezelf met mijn angsten’ en ‘ik accepteer mezelf en ik hou van mezelf zonder mijn angsten’. Dit wordt ook wel de karateslag genoemd. Hiermee neutraliseer je de angst en is het oke om angstig te zijn én het is oke om niet angstig te zijn. Het maakt dat je in een aanvaarding komt van dat wat zich aandient.

Dan ga je naar de pijnplekken, die vanaf je oksel op vingerlengte vandaan zit (zie foto). Deze tik je aan beide zijden van je lichaam aan, om en om. Of je masseert deze. En dan zeg je: ‘Hoewel ik bang ben, ben ik helemaal oke’. Dit is een plek waar je eigenwaarde zich gezeteld heeft en is bij veel kinderen en ook bij veel volwassenen een pijnlijke plek.

Dan ga je echt aan de slag met het tikken en ga je de volgende 8 EFT punten langs. Je tikt deze plekjes om en om met je rechter- en linker wijs en middelvingers aan terwijl je zegt: ‘Hoewel ik bang ben’ bij elk punt dat aangeraakt wordt.

  • Als eerste de plek naast je ogen van de galblaasmeridiaan (frustratie)
  • Daarna tik je tussen je wenkbrauwen om en om, in het midden aan het begin van de wenkbrauwen (dit is het EFT punt van de blaas en daar hoort onzekerheid bij)
  • Je zakt af naar onder je ogen, waar het zorgenpunt zit dat hoort bij de maagmeridiaan;
  • Dan ga je naar boven je lip en onder je neus: daar zit stress opgeslagen en hoort bij het gouverneursvat;
  • Je gaat door naar je kin – de plek van onverwerkte emoties, die horen bij het conceptievat;
  • Je gaat naar je angstplekken – de kuiltjes onder je sleutelbeen, van de niermeridiaan;
  • Je tikt op de lever, ook om en om met je wijs- en middelvinger van je beide handen, dit staat voor boosheid en hoort bij de levermeridiaan;
  • En tot slot tik je aan de zijkanten onder je oksels: dit is de plek van de miltmeridiaan en hoort bij onzekerheid (gebrek aan zelfvertrouwen gelinkt aan een lage eigenwaarde).

Als je al deze plekjes hebt getikt, plaats je een hand op je buik en op je borst (of je doet dat bij je kind) en haalt samen 3 x adem in en uit. Ik merk wel dat ik het zelf – en ook mijn dochter – het steeds fijner vindt om de plekjes niet meer aan te tikken, maar deze gedurende een aantal ademhalingen zachtjes te masseren. En ik vraag ook altijd hoe het voelt in het lichaam, zodat daar de veiligheid gevoeld kan worden en de negatieve energie los gelaten kan worden door het aanwezig te laten zijn.

Vervolgens vraag je je kind om te denken aan iets wat hij of zij heel erg leuk vindt, zoals een eigen verjaardag bijvoorbeeld en dan ga je een nieuwe tikronde in. Na afloop haal je weer samen 3x adem in en uit.

Tot slot vraag je je kind om zichzelf voor zich te zien hoe het is als het niet meer bang zal zijn. dan vraag je om dit ook te voelen en het voor zich te blijven zien terwijl je een 3e tikronde doet samen.

Daarna haal je weer 3x diep adem in en uit en vraag je je kind om opnieuw aan de situatie te denken en vraag je om een cijfer. Is dit nog niet 0, dan doe je alles nog een keer. Soms zal je kind een 2 voldoende vinden, dan respecteer je dat.  

Meestal krijg ik dan de volgende dag een fijn bericht zoals deze: ‘Mama, ik heb ontzettend heerlijk geslapen. Dank je wel. Ik voelde helemaal geen angst meer, zo gek.’

En daar doe je het dan voor. Niet waar?

Het maakt niet uit waar de angst vandaan komt

Met het bekloppen van de EFT punten laat je (bijvoorbeeld) angsten los. Je kunt het in principe op elk thema en ook op lichamelijke klachten inzetten. Voor volwassenen wordt er vaak wel een uitgebreider schema gehanteerd. 

Kijk ook goed naar je zelf, als je kind met angst wordt geconfronteerd. Zie het ook als een uitdaging om zelf je angsten onder ogen te komen. Hoe beter het ook weer met je kind(eren) gaat en des te dichter je bij een structurele oplossing komt. 

Hetzelfde geldt hier ook voor de omgang met Corona. Laatst vroeg mij iemand hoe het met mijn kinderen ging in deze lastige tijd. Zij hebben echter nergens last van. En als het wel even lastig is, is het ook weer over, maar eigenlijk hoor ik ze er niet over. Ook niet als de maatregelen veranderen. Maar ja, wij vinden er zelf ook niet zo heel van van. Voelen wel even waar het nodig is, en gaan door. Leggen ons er bij neer en is het wat het is. 

Als we dat met z’n allen zouden doen, wordt het niet alleen makkelijker voor onszelf en onze kinderen, maar ook voor het grote geheel. 

Een laatste note

Is je kind nog erg jong of (even) niet in staat hier aan mee te werken: je kunt ook in de energie van je kind stappen en het voor je kind doen. Dat werkt net zo goed. Voor de wat oudere kinderen, vanaf zo’n 10 jaar is het dan wel netjes om eerst toestemming te vragen. 

Tip: heel jezelf – heel je kind

Geef een antwoord

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.