Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

Als je kind niet lekker in zijn vel zit

| Geen reacties

Kinderen hebben het nooit zomaar moeilijk. Als ze niet lekker in hun vel zitten of ‘moeilijk’ gedrag laten zien, zit daar altijd iets onder. Iets wat ze – bewust of onbewust – hebben meegemaakt of hebben mee gekregen, bijvoorbeeld van hun ouders. Vaak gaat dit verder terug dan je zou denken en ligt het ook nog wel eens wat gecompliceerder dan het lijkt. Al is het daarentegen ook ‘gewoon’ een puzzel die gelegd wil worden, met diverse stukjes, waarvan sommigen gewoon weg en nieuwe stukjes toegevoegd mogen worden.

Als we met een klacht of ‘probleem’ gedrag bezig gaan, wordt die puzzel blootgelegd. Wat hebben ze ervaren, welke gebeurtenis is hierin leidend geweest, wie heeft er mee te maken en welke emoties blokkeren er, die het gevolg zijn van die gebeurtenis(sen) en wat nog niet verwerkt is.

girl-3704998_640

Een voorbeeld uit de praktijk

Een 12 –jarig meisje zit niet lekker in haar vel. Dat voelt ze letterlijk met kledingstukken die niet lekker zitten, maar ook in haar gedrag. Ze voelt zich snel gefrustreerd, niks is goed. ‘Ik kan me niet ontspannen,’ geeft het meisje zelf aan. Ze is snel overprikkeld en haar energiepeil gaat op en neer, laat snel wat te wensen over. Dan is er iets (heel) leuk, daarna volgt steevast een dip. Ze voelt zich haast depressief, omdat er in deze tijd niets is om naar uit te kijken.

Volgend jaar gaat ze naar het Voortgezet Onderwijs en ook dat ziet ze – zeker nu – helemaal niet zitten. Ze ziet het niet zitten dat er geen vaste juf meer is, terwijl dat voor haar op de basisschool een soort steunpilaar is. Gelukkig scheelde het een hoop toen haar moeder haar vertelde over een mentor / coach die er altijd is om te helpen.  

Herken je dit zelf ook?

Herken je dit als ouder zelf ook wel, vraag ik de moeder met wie ik een afspraak heb. En dan doel ik vooral op het eerste deel van het voorbeeld. Ze herkent het zeker, met name ook het niet kunnen ontspannen. Maar ook zij voelt zich niet snel ergens veilig en geborgen, al praat je bij volwassenen wellicht liever over het op je gemak voelen en je vrij kunnen buiten bijvoorbeeld. Dat je gewoon jezelf kunt zijn, een eigen mening mag en durft te hebben en dat van anderen ook kunt toestaan. 

De start (geboorte) is vaak mede bepalend voor de imprint die je als kind meekrijgt

Zo is het ook gestart, geeft de moeder vervolgens aan. De bevalling was al heel spannend, je zou ons eigenlijk als 2 angstige wezentjes kunnen omschrijven. Een en al angst. Tijdens de bevalling dacht ik dat ik haar kwijt zou kwijtraken. Of mezelf. En vlak daarna kreeg ik 42° graden koorts, ik kon niet meer voor mijn baby zorgen. Ik ontwikkelde zelfs paniekaanvallen.

Voordat ik zwanger raakte, zo gaat de moeder verder, vertelde een therapeut mij dat ik snel dissocieerde. Achteraf was ik daar echt door geraakt. Wat is dit, vroeg ik mij af. En op het moment van conceptie voelde ik zelfs ‘hier klopt iets niet’ en met dat gevoel komt dan een kindje tot je. Achteraf vermoed ik dat ze hier voelde waarin ze met de komst van haar baby geconfronteerd (aangeraakt) zou worden.

Het gevoel van dissociatie wilde ik nog wel onderzoeken, maar door de zwangerschap is dat er in de eerste jaren na de geboorte niet van gekomen. In die tijd kwamen er wel veel angsten naar boven. Al in de zwangerschap was ik bang voor haar als ziel, dat ze sterk zou zijn en dat ik haar niet zou aankunnen (onzekerheden). Ik was ook bang dat ze mij zou domineren. Het zal je vast niet verbazen te horen dat deze dame in haar eigen jeugd veel dominantie heeft mee moeten maken. En nog wel veel meer. Een dergelijk gevoel van angst voor de sterkte van je kind (om overheerst te worden door je kind) is er namelijk ook niet zomaar.

Ook was ik erg bang en wist ik zelfs zeker dat mijn kind mij niet leuk zou vinden. Wat voor mij vooral weergeeft dat zij in haar jeugd zelf bepaalde ervaringen heeft opgedaan, waardoor ze weinig geloof had in haar zelf en daarmee weinig zelfliefde en vertrouwen heeft kunnen opbouwen. En dat uit zich dan vervolgens bijvoorbeeld in het zichzelf niet leuk vinden. Daar moet wel veel afwijzing onder zitten …

En het gekke is, dat haar dochter zichzelf …. ook niet leuk vindt. Zelf vind ik dat helemaal niet zo gek, omdat kinderen doen zoals wij doen en alles wat wij zelf niet verwerken, kunnen ze mee gaan dragen en uiteindelijk zullen ze dit gedrag en overtuigingen zich ook eigen gaan maken. Dat wordt ook wel internaliseren genoemd. Precies zoals wij met onze eigen ouders zelf ook doen: we doen het zelfde of we doen het totaal anders en in beide gevallen zit daar dan pijn onder, die aangekeken wil worden. 

Tot slot geeft de moeder aan dat ze het gevoel had dat haar dochter haar helemaal overnam, terwijl ze wel heel blij was met de zwangerschap. Het zelfde gevoel komt naar boven als zij aan het bevallen is: Dat zij geen enkele invloed meer heeft op het hele proces van bevallen en dat alles maar voor haar wordt bepaald.

En ook dit is een gevoel dat zij vroeger veel heeft moeten ervaren en is nu omgezet in een trigger. Je zou deze ervaringen ook best wel als traumatisch mogen beschouwen met een vader als alcoholist, met veel angstige onvoorspelbaarheden, waarin je je als kind gevangen en overgenomen kunt voelen. En dan heb je ook nog eens een moeder die er niet tegen in durfde te gaan, die overduidelijk vastzat in de angstkant (een hele herkenbare emotie!). En daar zit ze overigens nog steeds, en is zeker in deze angstige coronatijd enorm zichtbaar.

Er zijn dus veel angsten, problemen met dominantie, er niet toe doen en een moeder die zichzelf niet leuk vindt (vond). Tijdens de bevalling voelde zij zich ook gedomineerd: ze had niks meer over zichzelf te zeggen. Er was alleen maar angst, ik was een kind dat aan het bevallen was, zegt ze nog. En dat is dan het Innerlijke Kind dat op dat moment naar boven komt waar je geen grip op lijkt te hebben … En dan niet te vergeten het gevoel dat er was op het moment van de conceptie wat niet lijkt op een liefdevol samensmelten omdat er iets niet klopt. 

baby-821625_640

Er is nog meer

Mijn dochter geeft vaak aan dat wij haar niet laten uitpraten en dat ze daarom niet alles durft te zeggen, vervolgt de moeder haar verhaal. Daaronder zit dan voornamelijk de angst voor afwijzing en voor niet leuk gevonden te worden. Evenals de moeder zelf, die zich vroeger maar al te vaak gedomineerd heeft gevoeld en zich ook niet mocht uitspreken. Een gewoonte en een angst, die overduidelijk is overgenomen als je het mij vraagt.

De spiegel is confronterend

Dit voelt wel heel confronterend, geeft de moeder aan. Het wordt me nu duidelijk dat ik haar op een bepaalde manier ook domineer, maar dan vooral uit angst om me door haar gedomineerd te voelen. Daardoor houdt het meisje zich ook klein en voelt het niet veilig om zich uit te spreken, omdat ze zich erop afgerekend voelt. En laat dit nou net het patroon zijn wat ze zelf als kind ook maar al te vaak aan bloot is gesteld.

Het verklaart ook duidelijk waarom er voor het meisje zelf in de buitenwereld nog steeds wat houvast en een extra stukje veiligheid nodig is om te kunnen functioneren of overleven, zoals dat ook wel genoemd wordt. 

Maar eigenlijk is het ook heel erg mooi, hoe naar zo’n confrontatie ook is. Het maakt namelijk ook dat ze vanuit haar bewustzijn het nu wel anders kan gaan doen.

We werken naar een wens toe

Ook al is het vrij duidelijk dat er zowel veel angstervaringen voor het meisje zelf zijn geweest, alsmede de gevolgen van de jeugdervaringen van de moeder die een grote impact hebben op haar zijn waardoor het meisje nu niet lekker in haar vel zit, we gaan er toch nog concreter mee aan de slag.

Het meisje kan zich niet ontspannen. Ze heeft niet veel (zelf) vertrouwen en vindt zichzelf overduidelijk vooral niet leuk.  Ze is snel onder de indruk (overgevoelig), reageert vanuit afgescheidenheid en voelt zich snel geraakt. Maar bovenal is er een gevoel dat zij geen of niet voldoende bestaansrecht heeft: mag ik er wel zijn? Dat omvat alles, want als je niet het gevoel hebt dat je er mag zijn en je je snel overweldigd voelt, je niet durft te uiten, voel je je ook snel gespannen. Je voelt je niet veilig, waardoor er weinig grond voelbaar is onder je voeten en kun je ook geen vertrouwen opbouwen. We werken toe naar de wens: Ik mag er zijn. Omdat we dat graag zouden willen bereiken.

Als je voelt dat je er mag zijn en dat je oke bent, kun je aarden en vertrouwen. En voelt het uiteindelijk ook meer veilig en kun je je gewoon ontspannen. We gaan aan de slag.

Wat blokkeert er

Ondanks dat er al zoveel duidelijk is en de meeste lijntjes gelegd zijn, zijn we er nu aan toe om te kijken wat er blokkeert. Hoe duidelijker het is, des te meer en makkelijker er uiteindelijk los gelaten kan worden. Als eerste gaan we kijken welke emoties er blokkeren.

Ik nodig de moeder uit om in de energie van haar dochter te stappen – dan blijft het meisje zoveel mogelijk therapievrij en pakken we tegelijkertijd ook het thema van de moeder mee. Ik haal mijn biotensor tevoorschijn en als eerste komt er een heel diep verdriet naar boven. Dit is niet alleen resonerend voelbaar maar ook echt voelbaar als verdriet en dat laten we samen aanwezig zijn. Dit maakt dat er een eerste stap richting ontspanning kan worden gezet. Het verdriet heeft vooral te maken met: ‘Ik voel me zo alleen’ en dat kent de moeder zelf ook maar al te goed.

De tweede emotie heeft alles te maken met de hartmeridiaan en het gevoel van kwetsingen en teleurstellingen en de overtuiging: ‘Zie je wel, het is er niet voor mij’. Ook is er een zwart gat zichtbaar / voelbaar, als om het gevoel aan te duiden waarmee het meisje op de wereld kwam, een gevoel van niet welkom zijn en koud (vanuit de kindertijd van de moeder). Ze trilt en wordt volledig overspoelt door een gevoel van spanning. In de energie van haar kind voelt ze dat het kind haar moeder niet kan bereiken (zij was angstig, ziek en had paniekaanvallen destijds). Ze vraagt zich af: wie ben ik? En is overduidelijk niet in contact met zichzelf.

Dan voelt het alsof mama naar haar kijkt en ze zegt: ‘Ik wil bij jou mogen zijn’. Als moeder vertel ik haar dat ze helemaal oke is en er mag zijn. Dan vraagt het meisje: ‘Ik wil dat jij mij toelaat in je hart’. En vervolgens voelt ze dat in haar hart. Ik voel nu mijn lichaam (lees: het lichaam van haar dochter waar haar dochter naar terug mag in plaats van zich in de hogere regionen te begeven vanuit onveiligheid). ‘Ik hoef niet meer uit te reiken’, komt er vervolgens naar boven en ‘Ik zie mezelf nu’ (moeder zei: Jij mag er zijn). Het is echt heel fijn om in mijn lichaam te mogen zijn – het verklaart veel van de (over)gevoeligheid waar het meisje zo’n last van heeft.

De derde emotionele laag die we uittesten, is de laag van de angst, die onder alle gedrag zit. En dat verklaart tevens de constante spanning, alsof het meisje altijd op haar hoede moet zijn: wat staat er te gebeuren. En zo gaat ze ook naar bed – altijd in een bepaalde mate van alertheid.

We gaan verder

Het zal je niet verbazen dat deze emoties alles te maken hebben met de moeder en met de onveilige jeugd van haar moeder. Het eerste moment dat we aantreffen … is het moment van conceptie. Een inkoppertje haast, maar wel bijzonder ook dat dit spontaan al naar boven kwam bij de moeder zelf  in het begin van de sessie. Op het moment van conceptie was er overduidelijk veel paniek en onveiligheid en kan dat voelen als een aantasting van het bestaansrecht en je niet welkom voelen.

Er komt verdriet naar boven met daar bovenop een schuldgevoel bij de moeder. Maar zij had echt niet anders kunnen doen. Het is niet echt dat zij hier bewust mee bleef zitten. Ze zat op dat moment zelf nog vast in haar eigen onverwerkte jeugdervaringen. Daarnaast ben ik er ook nog eens van overtuigd dat moeder en dochter op zielsniveau deze afspraak hebben gemaakt en dat haar dochter dit ook echt mocht ervaren. Dat dat ook de bedoeling is om gedurende je leven ervaringen te verwerken, om te groeien. Zo ook voor onze kinderen, hoe graag wij hen daar ook voor zouden willen behoeden.

Op het moment van het benoemen van de conceptie komt er een sterke misselijkheid naar boven, het lichaam wordt door het moment letterlijk aangeraakt. Er is ook veel drukte in het hoofd, maar vooral voelbaar als een reset.

people-2943065_640

Integratie

Nu we alles zo helder hebben en gelijk ook al aan het voelen mochten ( dat staat voor mij gelijk aan loslaten) gaan we ook nog zelf concreet met de emoties aan de slag. Dit vullen we aan met wat interventietechnieken met betrekking tot een onveilige hechting en dat voelt heel erg fijn, als zijnde een hernieuwde geborgenheid.

De komende tijd mogen moeder en dochter hier nog samen mee aan de slag, om de ervaringen en de impact die de ervaringen hebben gehad op het lichaam verder en dieper te verankeren.

Tegelijkertijd begrijpt de moeder ook alles en kan zij haar gedrag ten aanzien van haar dochter nu ook aanpassen. Mede door haar meer het gevoel van gewenst te geven en haar veiligheid te bieden zodat zij zich wel weer kan en durft uit te spreken. Waar nodig mag de moeder zelf ook nog met haar eigen angsten aan de slag, mocht dit niet voldoende zijn. Maar geloof mij, ik vermoed dat ook daar reeds een mooi proces op gang is gebracht, bovenop het mooie werk dat de moeder al doet voor zichzelf en haar dochter(s). We hebben een belangrijke stap gezet!

PS Wil jij je kind een steuntje in de rug geven in deze tijd: maandag 18 januari start een nieuwe helende kidzweek, waarin je kind 7 dagen lang een afstemming én een persoonlijke heling op maat ontvangt. En op 25 januari is er ook weer een Heelweek voor Volwassenen. 

Ga je liever persoonlijk aan de slag voor je kind: dat kan ook (gewoon via Skype) en gaat via jou als ouder.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.