Als hoogsensitieve moeder (of vader) in een hoogsensitief gezin heb je het niet altijd even makkelijk. Je bent de baken van het gezin, maar ook erg gevoelig. Je eigen emoties zijn sterk, maar ook de sterke emoties van je kinderen en je eventuele partner raken je diep, even als de weerstand die je kunt ervaren, bijvoorbeeld tegen die emoties of bepaald gedrag.
Voordeel is dat je ook enorm invoelend bent, weet wat nodig is en daar ben je dan regelmatig op afgestemd. Met name op dat wat je kind nodig heeft. Dat is dan de positieve keerzijde. Nadeel daarvan echter is dat je partner dan vaak onbewust niet zoveel te zeggen heeft, als deze wat minder sensitief van aard is, waarmee je de ander soms energetisch in een hoek kunt drukken. Met als gevolg dat deze zich meer en meer kan terugtrekken. Ik kom het in de praktijk vaak tegen.
Je voelt je snel geraakt
Juist dat terugtrekken kan jou weer diep raken en je het gevoel geven dat je er alleen voor staat, alles alleen moet doen, terwijl je partner vaak het gevoel krijgt of heeft dat hij (of zij) het toch niet goed doet of (en dat hoor ik soms iemand letterlijk zeggen) dat de ander de ‘betere’ ouder is en zijn of haar aandeel niet gewenst is.
Op onbewust niveau wordt die ‘betere’ of invoelende ouder – omdat die zo goed aanvoelt – energetisch groter dan de ander, maar wordt degene in die rol ook getriggered doordat de ander zich dan terugtrekt, in de aanval gaat of juist een eigen stempel wil drukken. Op onbewust niveau wordt de ander afgewezen en dat triggert allerhand overlevingsmechanismen. Dat kan in de subtiele lagen gebeuren maar ook wat minder subtiel komt het vaak voor. Daaruit kunnen weerbarstige patronen van weerstand ontstaan (hoe subtiel we soms ook iets proberen te brengen) waarin ouders energetisch gezien tegen over elkaar komen te staan en dat is goed voelbaar in huis.
Hoe zit het met je eigen behoeften
We weten het beter en zijn in onze beschermende in invoelende rol en invoelende sensoren vaak volledig gericht op de ander, op de behoeften van de kinderen en vaak vanuit weerstand op de ander. Daarin zijn we niet altijd even goed gericht op onze eigen behoeften en laten de ander voorgaan. Voelen onze eigen behoeften en dat wat we zelf willen soms ook niet altijd even goed meer omdat we vaak een alerte focus hebben of het wel goed gaat met de kinderen en of de ander het wel op de ‘goede’ manier doet. Ook dat doet pijn, maar vergeten we wel eens dat we dit zelf gecreëerd hebben.
Ervaringen van je kind die je triggeren
Veel van die invoelende gevoelige ouders weten ondertussen dat in het gedrag en de ervaringen van kinderen hun eigen onverwerkte ervaringen voor triggers zorgen, die je diep raken. Word je kind gepest, en werd jij vroeger ook gepest, dan raakt het je diep. Heb je het gevoel dat je kind er alleen voor staat en heb je je zelf ook veel alleen gevoeld, dan raakt dat je diep. Voelt je kind zich gekwetst, teleurgesteld of afgewezen en ken je dat zelf als kind (en misschien ook als volwassene) maar al te goed, dan raakt dat je diep. En dat geldt ook als je kind niet gezien wordt of niet begrepen in de klas en voor ouders die zich buitengesloten en anders voelden dan de rest.
De ervaringen van je kind kunnen je dan volledig van je a propos halen, daar waar een ander de schouders over ophaalt en doorgaat en niemand begrijpt waarom je zo heftig of sterk reageert. Reken maar dat daarin je eigen onverwerkte ervaringen naar boven komen als jouw reactie zo heftig is, of je dat nu uit of niet maakt niet uit.
Pas als je die pijn aankijkt, waar je kind zijn of haar eigen ervaringen op aantrekt, is je kind vrij en ben jij weer een positieve stuw in het geheel. Dan sta je achter en naast je kind waar nodig is en is de pijn, de ervaring van je kind niet meer dan een gebeurtenis, die verwerkt kan worden.
De manier waarop je partner met de kinderen omgaat
En dat geldt ook voor gedrag van je partner ten opzichte van je kinderen, dat je raakt. In principe kunnen we dat heel eenvoudig houden: alles wat je raakt, heeft met jou te maken. Daar waar jij zo invoelend en zacht bent in je reactie naar je kind(eren) kunnen de niet gevoelige partners wel eens wat korter door de bocht zijn. Als je zelf vroeger veel terecht bent gewezen, kritiek heb gehad of als er veel tegen je geschreeuwd werd, zul je je diep geraakt kunnen voelen als je partner op een soortgelijke manier met je kind omgaat.
Dan voel je de afwijzing, de verwijten, de oordelen of onnodig harde woorden. Dat kan op allerlei manieren naar boven komen, van subtiel taalgebruik tot werkelijk schreeuwen en daar zit dan van alles tussen in. En ook dat kan jou diep raken, want dat is nu juist wat je voor jouw kind wil voorkomen: je wilt voorkomen dat het zich net zo moet voelen zoals jij je als kind hebt gevoeld. Je weet dat het schadelijk is en in het ergste geval lopen de gemoederen zo ver op dat je praktisch een chronische afkeer kunt gaan voelen.
Ook daarin zie je je eigen pijn terug
Toch zul je ook hierin eerst je eigen pijn mogen aankijken, dat er onder zit. Dan zitten daar al die ervaringen van vroeger onder, wat je partner jou laat zien of spiegelt zoals ze dat ook zeggen. Dan zie je in het gedrag van de ander het gedrag van je eigen vader of moeder terug. Dat is dan wat er echt gevoeld wilt worden. Dat is de eerste stap.
Daarna is het handig om je negatieve stuw ten opzichte van je partner die je kind ‘iets heeft aangedaan’ los te laten te beginnen met het beteugelen van je eigen negatieve gedachtestroom over de ander. Dan mag je terug komen in verbinding en pas je mond open doen als je je eigen pijn hebt gevoeld. Als jij blijft staan – en als je er mee aan het werk gaat zul je er ongetwijfeld mee geconfronteerd worden – je stuw en oordeel loslaat, in verbinding blijft, een baken bent, dan is het niet zo erg.
Je openstellen voor de ervaring
Als jij je volledig openstelt voor de ervaring en je gevoel, wetende dat het jouw pijn is, dan blijf je staan en heeft het gebeuren ook niet zoveel impact op de rest van het gezin. Dan kun je de Liefde weer laten stromen, naar jezelf, naar je kinderen en naar je partner. Weet dat dit best een heftig proces kan zijn, als je vroeger veel spanning hebt ervaren en dat het steeds weer opnieuw naar boven komt met als doel om het aan te gaan en te verwerken. Dan laten alle laagjes jou steeds meer los, totdat je blijft staan. Daarna verdwijnt ook het gedrag als het volledig uit zicht is en ben je die Baken van Liefde wat je zo graag wilt zijn voor je kinderen, voor je partner en voor jezelf. dan is je gezin en zijn je kinderen jouw transformatoren. Weet dat jouw omstandigheden altijd ideaal zijn voor jou en ook de bedoeling.
Als het mis gaat
Het enige wat je hoeft te doen, in het gezin en in het leven, is het openen van je hart en liefde geven. Niet ten koste van jezelf maar juist om in de chaos en negativiteit in liefde te zijn en te blijven. Door je te herinneren dat jij Liefde bent en Liefde geeft. Dat betekent niet dat je overal oké mee moet zijn maar als je negatief bent over de ander of over een situatie, dan roept dat alleen nog maar meer negativiteit op. Dan kom je in een neerwaartse spiraal van die negativiteit terecht, die weer kan uitmonden in een destructief patroon.
Daar zit de uitdaging: In Liefde zijn met de ander en blijven, om te zijn met anderen in dankbaarheid voor dat wat is. Voor je gezondheid, voor de middelen die je tot je beschikking hebt, voor je voorspoed, voor je kinderen, voor je levensomstandigheden ook als het NIET perfect is. kijk dan naar wat er al WEL is en voel je daar dankbaar voor. Kijk liever naar het mooie in je kind en naar de mooie kanten van je partner die ook wil zijn wie hij of zij is, net als jij. Vervolgens kun je om leiding en healing vragen voor dat wat niet is en pijn doet.
De helende energie laat je dan tot je komen, je vraagt er om aan de Kosmos, verbindt je er mee en laat het elke cel in jou vullen. Dan voel je en weet je weer dat JIJ LIEFDE BENT. En dan ben jij niet meer omver te krijgen.
