Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

Communicatie vanuit een diepe en oprechte verbinding

| Geen reacties

Ze staat in de badkamer en is woest. Het lukt haar niet om het ritsje van haar trainingsbroek dicht te krijgen. Het is geen goedkoop pak en ik wil niet dat ze de rits stuk trekt. Ik zie haar aan haar sokken prutsen terwijl ze schreeuwt. En dat wil ik niet. Ik vraag haar of het echt zo erg is dat haar sokken niet goed aan willen. Wat ook zomaar kan gebeuren.

Ze komen net terug van het voetbalveld. Ze zijn boos. De een omdat hij door zijn vader op een niet favoriete plek in het veld is neergezet. De ander omdat hij een team leidt, en dat zoonlief al een kwartier lang boos blijft. Dat wil de vader niet. Hij doet zo hard zijn best en alle kinderen hebben wensen. Hij kan daar niet aan voldoen en wil dat de kinderen maar gewoon tevreden zijn. Dat zijn ze niet. En zo werkt het ook niet. In beide gevallen niet.

Herkenbaar? Dat je kinderen onredelijk boos lijken te zijn en ook blijven?

boy-1606222_640

Emoties willen er zijn

Hoe lastig we als ouders sommige emoties ook vinden, ze willen wel aangekeken worden. Ze willen er zijn. En bovenal willen ze begrepen worden, maar als ouders doen we dat lang niet altijd. Bovendien willen we als ouders ook graag grenzen stellen, omdat het gezond is, maar ook omdat we die emoties zelf niet goed kunnen handelen.

Het gevolg is dat we in feite reageren vanuit ons eigen afgescheiden deel. Omdat we dat wat we voelen bij die emoties van onze kinderen, zelf ook niet willen voelen. We reageren dan op een manier die we niet tegen lijken te kunnen houden. We worden ook boos of geïrriteerd en reageren op een manier op onze kinderen, die bij hen ook weer van alles triggert met nog meer emoties als gevolg. En dat is niet zo gek, we staan dan  niet volledig in contact met ons eigen lichaam en gevoel. Dat kan helemaal niet gepakt worden, als we vanuit buiten onszelf gaan communiceren. Net zo min als wij zelf ook niet altijd in staat zijn om te dealen met die heftige emoties van onze kinderen.

Het is een communicatie vanuit afgescheidenheid, die altijd weer een afweerreactie oproept. Het maakt dat onze kinderen ook weer verder buiten zichzelf komen te staan om het niet binnen te laten komen. Of waardoor zij nog bozer worden en / of er nog langer in blijven hangen. Zeker als we deze emoties ook nog eens blijven voeden met onze eigen weerstand. In feite blijven we er vooral zelf in hangen, terwijl we vinden dat onze kinderen er in blijven hangen.

Dit overkomt ook spiritueel georiënteerde ouders. Zij denken dat zij in verbinding zijn, kennen alle ‘trucjes’ en doen zoals het ‘hoort’, praten vanuit zichzelf maar zitten stiekem toch meer in het hoofd en slaan het echte voelen over. En dan is het toch het afgescheiden deel dat aan het woord is. Hoeveel we ook mediteren en aan onszelf hebben gedaan.

We zoeken moeilijk gedrag alsnog bij onze kinderen, terwijl we die diepe verbinding met onszelf nog niet volledig zijn aangegaan. En kinderen doen hetzelfde: zij doen wat wij doen. We denken dat het aan onze kinderen ligt, omdat wij ‘gewoon’ in verbinding waren op het moment waarop de emoties van onze kinderen ontstonden. 

Maar we vergeten dat als het ons raakt, het van ons is. En dat het ook gaat om onze reactie op dat ‘moeilijke’ gedrag.

Reageren vanuit afgescheidenheid is onveilig

Als we op een dergelijke manier reageren op emoties van onze kinderen, dan is dat onveilig.  Als we dit (te) vaak doen, leren kinderen dat het niet veilig is om emoties te hebben. Ze voelen zich onbegrepen en zelfs afgewezen. Het maakt ook dat er alleen nog maar meer emoties naar boven komen of dat ze dat juist niet meer doen en zichzelf meer gaan afsluiten. Met alle gevolgen van dien. Je creëert dan als het ware zelf een onveilige omgeving. Kun je nagaan wat er gebeurt als je vanuit die afgescheidenheid leeft.

Hier is het EGO aan het woord

Reageren vanuit afgescheidenheid is ook nog eens een reactie vanuit ons eigen EGO: dit wil ik en dit wil ik niet bijvoorbeeld (de heftige emoties). In plaats van dat je als je pure zelf alles rustig aanwezig kunt laten zijn en doorvoelt voordat je reageert. Dat wordt namelijk ook heel goed gevoeld door de gevoelige kinderen van nu. Dat nodigt uit om weer terug te komen in het nu en bij zichzelf.  

child-5594167_640

Over het meisje dat ineens boos wordt

De moeder vindt het geschreeuw maar wat vervelend en lastig. Haar eigen lijf reageert daarop alsof ze in doodsangst verkeerd. Eigenlijk is het best absurd dat zo iets mogelijk is, zo’n fysieke reactie. Want laten we wel wezen: er is eigenlijk helemaal niets aan de hand.

De moeder is de volwassene en in alle waarschijnlijkheid heeft zij in haar jeugd veel te maken gehad met spanningen en communicatie vanuit een sterke mannelijke energie, vanuit die afgescheidenheid waardoor ze nu zelf energetisch gezien ook weer alle kanten uitschiet.

Wat had zij dan wel kunnen doen?

De eerste stap is het bewustzijn van haar eigen fysieke reactie op het geschreeuw, het niet willen hebben van geschreeuw en haar feitelijke reactie op de emoties van haar dochter. En dan het besef: dit doe ik zelf (de vervolgreactie op haar eigen reactie) als het al zover heeft kunnen komen.

Zij is de volwassene en mag eerst gaan voelen als het bewustzijn aandacht heeft gekregen. Vanuit de buik de spanning waarnemen en aanwezig laten zijn, in plaats van uit te vliegen naar boven en reageren vanuit een mentaal stuk. Dan pas kan zij er woorden aan geven en kan het wel gepakt worden.

Dan zou zij maar zo hetzelfde kunnen zeggen, maar is het toch volkomen anders.

Over het jongetje dat op de verkeerde plek stond

Deze vader mag eerst begrijpen en accepteren dat zijn kind deze emoties heeft. Dat zijn kind het onterecht vindt en heel erg vervelend dat zijn eigen vader notabene hier voor gezorgd heeft.

Daarna mag hij zich ervan bewust zijn dat hij alleen met zijn eigen weerstand het gedrag en de emoties van zijn kind in stand houdt. En dat hij dat ook doet met zijn eigen emoties, ook deze houdt hij met zijn eigen weerstand in stand. Hij blijft reageren vanuit afgescheidenheid en wil dat de kinderen waarderen wat hij doet, maar voedt het gedrag zelf. Met weerstand ontstaat namelijk steeds meer van dat wat je NIET wilt.

En misschien mag deze vader zich ook beseffen dat hij het als coach nooit goed kan doen en al zeker niet voor iedereen. Dat hoeft ook niet. Je neemt beslissingen waar je achter staat en je neemt ook de reacties die daar op volgen. Laat je dat aanwezig zijn, dan is de kans groot dat je kind (of een ander kind) er ook niet lang in hoeft te blijven hangen. Tenzij je dat zelf ook blijft doen met je eigen emoties.

Tot slot mag deze vader zich beseffen dat hij de ouder is en dat hij het anders kan gaan doen. Dan pas zal zijn kind kunnen volgen. En weten dat hier stiekem thema’s als het goed willen doen en afwijzing worden aangeraakt, is ook wel handig.

Mag je dan helemaal niets doen voor je kind?

Zeker wel. (Hoog)gevoelige Kinderen hebben vaak veel baat bij energetische behandelingen. Zij hebben de neiging om veel te voelen en nemen veel waar. Zowel van zichzelf als ook van anderen, omdat zij zich één voelen met de ander en emoties van anderen in zich op kunnen nemen als hun eigen emoties.

Daarnaast hebben zij – net als hun gevoelige ouders – te dealen met de wereld zoals deze is, komen zij veel onrecht tegen en komen sneller terecht in gevoelens van angst of weerstand: zij keren zich in zichzelf terug of keren naar buiten toe bijvoorbeeld als een school niet goed past en er niet op een goede manier met het kind wordt omgegaan.

Als kinderen ouder worden, gaan ze dan een grote mond krijgen, spijbelen of laten uiteindelijk niets meer binnen komen en/of raken ongeïnteresseerd. En nog verderop raakt het depressief of verslaafd. Er is een angstkant (het kind dat gaat schreeuwen of depressief raakt) en een kant van weerstand (dit wil ik niet en ik treed naar buiten). En dat kan weer uitmonden in lethargisch gedrag bijvoorbeeld.

Het is enorm helpend en ondersteunend om van tijd tot tijd het energieveld eens op orde te (laten) maken en de chakra’s, aura en meridianen in balans te brengen waardoor het kind weer beter geaard raakt en de energie weer fijn doorstroomt. Soms speelt er wat meer en is er wat meer nodig. 

Ze hebben ook hun eigen blokkades

Ik ben er zelf van overtuigd dat kinderen zeker ook hun eigen blokkades kunnen hebben en daar succesvol op behandeld kunnen worden door te kijken naar wat er blokkeert en waarom, zodat het verwerkt en losgelaten kan worden.

Niet zelden worden daarin ook thema’s van ouders aangeraakt. Als ouders ook naar zichzelf kijken en leren om te reageren vanuit een diepe oprechte verbinding en daarbij zelf ook nog eens gaan voelen, dan kan er voor een kind al vrij snel veel veranderen.

Eigenlijk is het best simpel

Misschien lijkt het een lastige klus om in geval van heftige emoties bij jezelf te blijven. Begrijp dat er bij jou zelf  dan ook iets onder zit, wat nog niet verwerkt is en aangekeken wil worden.

Bedenk vervolgens dat er helemaal geen reden is om op een dergelijke fysieke manier te reageren omdat jij de volwassene bent en kunt kiezen je anders te gedragen.

En als je dan gaat voelen, blijf je bij jezelf. Dan pas doe je je mond open en geef je er woorden aan.

Het gaat er altijd om HOE je als ouder met moeilijk en heftig gedrag omgaat en dat je zelf ook gaat voelen wat jou raakt. Dan kan het getransformeerd worden en kan er daadwerkelijk iets wezenlijks en blijvend voor je kind veranderen.

Kan jouw kind wat ondersteuning gebruiken?

Maandag 12 oktober starten we weer een nieuwe helende kidzweek. Ditmaal zijn er 2 versies: een 5 –daagse soul body fusion week of een intensiever traject van 7 dagen. Kijk hier voor meer informatie.

Kun je zelf energetische update gebruiken, maandag start er ook weer een nieuwe Heel Jezelf.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.