Nefertum

"Zijn wie je werkelijk bent"

De persoonlijke betekenis van ziekte

| Geen reacties

Steeds meer mensen zijn zich ervan bewust dat ziekte er niet zomaar is. Dat het een opbouw van een lange(re) tijd is, alvorens de ziekte zich manifesteert in je lichaam, al lijkt dat vaak in de praktijk heel anders te zijn. Hoe ernstiger de klachten, des te groter is de pijn die er onder zit en aangekeken wil worden.

Er verschijnen ook steeds meer boeken over de metafysische betekenis (de spirituele betekenis) van ziekte en dat is echt heel erg mooi. Toch heeft het voor mij veel meer impact en een grotere meerwaarde als je gaat kijken naar wat het persoonlijk voor jou betekent. Want al kunnen de hoofdlijnen wellicht gelijk zijn en is het lezen er over zeker fijn, als je het daadwerkelijk ervaart en begrijpt wat het voor jou betekent, is de weg naar heling (veel) dichter bij.

woman-918603_640

Pas wanneer je er echt klaar voor bent, kan er wat voor je veranderen

Meestal volg je eerst de weg in het medische circuit. Terecht ook, deze is er niet voor niets en ook hard nodig. Daarnaast ontstaat er ook steeds meer bewustzijn dat je er met symptoombestrijding alleen vaak niet komt. Los van het feit dat de medicatie waar je misschien voor langere tijd aan gebonden lijkt te zijn, niet echt goed is voor je lichaam en daarmee ook niet voor je gezondheid.

Op het moment dat je er klaar mee bent, met je klachten, met de medicijnen die je eventueel tot je moet nemen en je hebt een bepaald bewustzijnsniveau bereikt, zul je gaan beseffen dat er (zoveel) meer is dan alleen dat medische circuit. Dat er misschien wel meer mogelijk is dan alleen symptoombestrijding, ondanks het feit dat het superfijn is dat er ook in die wereld steeds meer mogelijk is en we echt niet zonder kunnen.

Dat gezegd hebbende wil ik je graag meenemen in een verhaal van een 30 jarige vrouw die ik onlangs mocht ontmoeten. Zij heeft een auto-immuunziekte genaamd systemische sclerose. Bij deze aandoening valt het afweersysteem gezond weefsel aan, waardoor ontstekingen ontstaan.

Systemische sclerose

Systemische Sclerose kenmerkt zich door ontsteking en verharding van bindweefsel. Bindweefsel komt in je hele lichaam voor. Het zorgt ervoor dat de cellen van je huid, gewrichten, spieren en organen bij elkaar worden gehouden.

Letterlijk betekent het ‘harde huid’. Het bindweefsel kan overal in je lichaam stugger worden. Spieren, gewrichten en organen raken vaak bij het ziekteproces betrokken. Meestal zijn het de slokdarm, longen, hart en nieren die aangetast worden (bron: www.reumanederland.nl). 

Er zijn ook nog 3 deelvormen van deze aandoening, maar wellicht spreekt het voor zich dat  voor iedereen de uiting van de aandoening weer anders kan zijn.

In het begin

In deze casus start het ziekteverhaal van de 30-jarige vrouw in maart 2019 met een 3 voudig dubbele longontsteking, waarbij ze zelfs op de IC belandt. Het enige wat ze ooit heeft gedaan, is hard werken, geeft ze aan. Ze is nu 100% afgekeurd. Het geeft haar de kans om er mee aan de slag te gaan, zegt de dappere dame in kwestie.

Ook na de longontstekingen blijven de problemen met de luchtwegen de rest van het jaar aanwezig, evenals in het begin van het jaar 2020. Als ze ook nog eens met het fenomeen van Raynaud geconfronteerd wordt, dat is een verkramping van de kleine bloedvaten van vingers en tenen waarbij deze verkleuren en pijn gaan doen of tintelen en zelfs blauw kunnen worden en verergeren bij kou, stuurt de huisarts haar weer naar huis. Er zou niets aan de hand zijn.

Maar de klachten blijven en worden steeds erger. De artsen staan voor een raadsel en na vele nare onderzoeken volgt dan uiteindelijk de diagnose. Ondertussen heeft ze een strakke huid ontwikkeld, in de handen, bij de polsen, in het gezicht, de benen. Eigenlijk is het overal zegt ze. De maag, darmen en slokdarm zijn aangetast. Dat uit zich met name in misselijkheid en buikkrampen, die ze ook nog kent vanuit haar pubertijd. Daarin werd ze destijds niet serieus genomen en dat heeft best wel een stempel op haar jeugd en leven gedrukt.

Boosheid

Ik vraag haar of ze boos is, maar dat kent ze eigenlijk niet. Als ik goed doorvraag, blijkt ze toen ze jong was wel veel boos te zijn geweest, zowel als kind als in haar jonge jaren. Toen zij op haar 20e  haar huidige man ontmoette, ontdekte zij al snel dat ze moest stoppen met dat boze gedrag als ze niet alles en iedereen kwijt zou willen raken.

Voor mij voelt het alsof op dat moment de boosheid naar binnen is geslagen, en dat de kans groot is dat die boosheid er stiekem nog steeds wel is. Maar dat het nu niet meer geuit wordt.

Verdriet

Terug naar de longontsteking, naar waar het verhaal begon. Ik vertel dat longaandoeningen vaak te maken hebben met verdriet. En dat zit best diep bij deze dame. Het verdriet van nu maar ook van vroeger voel ik intens binnenkomen maar is aan de buitenkant totaal niet zichtbaar. 

Als we hier wat over doorpraten, zit onder dit ‘masker’ (lees: de dikke huid) het verhaal dat ze niet zo’n hele fijne jeugd heeft gehad. Op het moment is het contact met haar ouders ook minimaal. Ze is er klaar mee om zich altijd maar weer afgewezen te voelen en te ervaren dat er geen tijd en geen hulp is voor haar.

child-5265235_640

Jeugd

Als we wat meer in haar jeugdervaringen duiken, blijken deze inderdaad niet al te rooskleurig te zijn geweest en kenmerkt deze tijd zich vooral door veel ruzie. ‘Er was altijd ruzie. En er was ook een hele vervelende broer, die mij schopte, sloeg en opsloot. En als ik er dan wat van zei, werd ik niet serieus genomen,’ vertelt ze. ‘Sterker nog, als ik wat terugdeed, werd ik zelf gestraft.’

‘Als mijn broertje boos was en de boel kapot trapte, lieten ze hem met rust en hoefde hij de afwas niet te doen. Maar als ik boos werd, werd ik in de houtgreep genomen, een keer zelfs totdat ik helemaal blauw zag en moest alsnog de afwas doen,’ vervolgt ze haar verhaal.

 ‘Ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik ongewenst was. Mijn moeder heeft de eerste weken na mijn geboorte ook niet voor mij gezorgd, dat deed mijn oma, ik weet niet waarom.’

Daarbovenop was er ook nog veel spanning tussen vader en broer waarin zij veel heeft proberen te bemiddelen. ‘Mijn broer was behoorlijk agressief. Hij sloeg mijn ouders, hij schopte ze, hij beet en kneep er maar wat op los.’  

Dit heb ik wel vaker gehoord, een dergelijk verhaal met een ‘vervelende’ broer en een meisje, een zusje dat daarin niet serieus werd genomen en …. een chronische aandoening.

Hoe was je zelf als kind

Als ik vraag hoe ze zelf was als kind, geeft ze aan dat ze vooral een rustig en verlegen kind was, veelal de kat uit de boom keek en nogal gespannen was.

Ik zie haar als een gevoelig meisje, dat thuis zoveel spanning had ervaren, dat het niet meer te verteren was. Letterlijk uit zich dit immers reeds in haar pubertijd in maag- en darmklachten. En dat ze niet anders kon dan zichzelf beschermen en dat dat in haar geval het ontwikkelen van een dikke huid betekende. Maar waardoor ze zich in de buitenwereld ook niet echt goed kon handhaven, vanuit een onveilige thuissituatie. Dat verklaart het rustige, en verlegen gedrag en het de kat uit de boom kijken.

En nu? Nu slikt ze het niet meer, heeft ze afstand genomen. Maar elke keer bij het eten ervaart ze een brok in de keel, waardoor ze regelmatig haar eten niet zomaar kan doorslikken (de slokdarm is aangetast).

‘Ik nam ook maar niemand meer mee naar huis, want overal was wel wat mee, niemand was ooit goed genoeg. Bovendien zorgde mijn broertje er anders wel voor dat ze wegbleven door zijn getreiter, slaan en gescheld. Ik snapte er ook maar niets van waarom mijn ouders bij elkaar bleven als ze elkaar zo na stonden in het leven. Al van jongs af aan heb ik dat niet begrepen.’

‘En ik vind het zo gek,’ vervolgt ze haar verhaal. ‘Mijn vader had een eigen praktijk en was paranormaal genezer.’ Maar zelf heb ik vaak genoeg ervaren dat ook spirituele mensen, die zelf reeds uitdragen, vaak nog steeds te maken hebben met een afgescheiden deel van zichzelf of handelen vanuit dat afgescheiden deel. Ook zij zoeken nog steeds naar verandering in de buitenwereld. En dat kan best naast elkaar kan staan, mits de hulpverlener over een hoger trillingsgehalte beschikt zal er zeker wat in beweging gezet worden. Zij zitten dan samen met hun cliënten in een proces en dat is prima.

Waar komen je ouders eigenlijk vandaan?

Haar vader blijkt vervolgens 2 alcoholistische ouders te hebben gehad en is al vanaf zijn 14e op zichzelf aangewezen. En ook de vader van de moeder was alcoholist. Haar moeder, de oma van de vrouw in dit verhaal daarentegen was enorm lief, maar moet het ook zwaar hebben gehad. Boos zijn geweest, maar was daar niet tegen bestand. Liet het niet zien. Herkenbaar?

Al snel wordt het ons duidelijk dat haar ouders zelf ook geen veilige bedding hebben gehad, geen veiligheid hebben mogen ontvangen. En dat zij ook niet in staat waren iets door te geven wat zij zelf nooit hebben mogen ontvangen.

‘Ik ben niet meer boos hoor. Maar er is gewoon te veel gebeurd. Ik ben te vaak afgewezen en ze zijn alleen maar met andere dingen bezig. Er is nooit tijd voor mij. Bovendien schelden ze mijn kinderen uit voor dikkop en Old Wief. Dat vind ik echt niet normaal. En dan de poppenkast die zij vertonen als ze hier komen. Daar waren mijn kinderen nog dagen lang van slag van (al vraag ik mij af of zij zelf vooral degene was die van slag was, waar haar kinderen op reageren).’

Wat vraag je eigenlijk nog van je ouders?

‘Ik wil graag dat ze me accepteren zoals ik ben. Dat doen ze niet. Ze zien niet dat ik veranderd ben’. Ik vraag me af hoe zij jou dan zien en dan komt de dwarse, authentieke, boze en eigenwijze dame en het kind dat ze ook was tevoorschijn. Geboren met een hoger bewustzijn en een (hoog)gevoeligheid, in een bed van spanning is de boosheid die zij heeft gevoeld, zoveel sterker dan de fysieke uitingen van haar broertje waren. Met die bom energie konden je ouders niet overweg, niet wetende dat je ook hun boosheid met je meedroeg. En voor mij betekent dat vooral dat je een nog grotere spiegel voor ze was.

Daarnaast heeft elk lid van het gezin een patroon ontwikkeld om maar niet te voelen. Je moeder zorgt er voor dat ze bezig is en blijft, wat jij ervaart als geen ruimte voor jou, maar feitelijk heeft ze geen ruimte voor zichzelf en heeft ze het niet makkelijk gehad in een relatie waarin zij niet gezien werd. En ook zij werd afgerekend op haar gedrag.

Je vader – de paranormaal genezer – is naar binnen gekeerd en kampt nu met ernstige COPD klachten, wat voor mij betekent dat er heel veel verdriet onder zit en dat kan ook niet anders met zijn verleden. Hij heeft immers zoveel moeten missen.

Het broertje wordt agressief. En de dame van dit verhaal zelf heeft een olifantenhuid ontwikkeld om al die heftigheid en de afwijzing die daarmee gepaard gaat, nooit meer te voelen. En bant het liever direct uit haar leven als het daar op gaat lijken.

Innerlijke kindpijn

‘Wat je nu nog doet,’, vertel ik haar, is dat je nog steeds leeft vanuit dat innerlijke kind, vanuit de pijn van vroeger waar je jezelf nu – ook letterlijk – volledig van hebt afgeschermd. Maar dat het er nu omgaat, is dat zij volwassen mag worden en zichzelf mag gaan accepteren zoals ze is. Door niet langer in het oude verhaal van ongewenst, dwars en moeilijk te geloven, maar door deze te overschrijven door te gaan geloven in zichzelf. Dan heeft ze geen bevestiging meer nodig, en gaat het in haarzelf leven. Zo kan ze op een steeds dieper niveau stukken van zichzelf gaan helen en tegelijkertijd daarmee ook de oude overtuigingen gaan overschrijven.’

En dat komt grappig genoeg behoorlijk nauwkeurig tot uiting in de wens van vandaag, waar ik eerder in ons gesprek al naar had gevraagd: Ik kan en mag volledig mezelf zijn.

girl-996635_640

Verwerken van blokkades

We hebben het verhaal rond, ontdekken dat er een stuk karmische informatie naar boven komt en een overerft deel van vaders kant. De drukte en boosheid komt vanuit de moeder en is vergelijkbaar met haar eigen eerdere gedrag, totdat ze het zelf is gaan inslikken. Het maakt dat ze problematiek van zowel de vaderlijn als de moederlijn op dit stuk heeft meegekregen.

We gaan kijken wat we nu feitelijk kunnen doen om te beginnen met loslaten. Als eerste komt er een gekwetst hart naar boven, van het nu en van de ongewenste baby. Daaronder zit de boosheid, waarmee dit meisje naar buiten is getreden in het gezin, wat haar in de problemen heeft gebracht (zij was immers de grotere spiegel en kreeg dat goed voor de kiezen,  voelde zich daardoor met enige regelmaat diep afgewezen). 

Daaronder zit een gebrek aan zelfvertrouwen (wat niet zo gek is als je je keer op keer afgewezen voelt en ongewenst).  En daaronder zit verdriet (longen !!) en dat is direct voelbaar bij haar keel, daar zitten al de tranen die niet gehuild zijn. Maar uiteindelijk is het vooral de angst om niet begrepen te worden en niet aanvaard, vanwaar uit ze nu leeft en overleeft. En dat zich uit in een terugtrekken en het ontwikkelen van een dikke huid om het niet meer binnen te laten komen en om buiten zichzelf te houden. Maar ondertussen is het nog steeds niet te verteren (slokdarm, maag en darmen).

Als we de emoties samen aanwezig laten zijn, ontstaat er bij het verwerken van kwetsingen een bepaalde ruimte. Na het loslaten van de boosheid ontstaat er licht. Als we naar het gebrek aan vertrouwen toegaan, ziet ze een bloem die open gaat en ontstaat er ontspanning in het lichaam.

Bij het verdriet aangekomen, ziet zij in haar lijf de witte vloeistof transformeren in licht. Het wit lost op, wordt doorzichtig en bij de finale van de angstlagen ziet ze kipfiletjes, die ontdooien, waardoor het lichaam weer zacht wordt en heelt.

Een mooie stap

Zo mooi, zo duidelijk wat de ziekte tegen deze dame wil zeggen. We hebben deze dag een prachtige eerste stap gezet, op weg naar heling en een normaal gezond lichaam. Daar gaan we vanaf nu elke dag mee aan de slag, met behulp van multidimensionale helingen en meer. We starten met de Connective Tissue Service – een inwijding waarna zij zelf diverse functies kan activeren en dagelijks met zelfheling van haar bindweefsel bezig kan. Ondertussen is de buik rustiger en voelt de misselijkheid al een stuk minder. ‘Ik ben niet meer zo misselijk’, geeft ze zelf aan.

Er mag nog wel wat meer gebeuren (dat is niet zo gek, als er zoveel gebeurd is en de ziekte gematerialiseerd is), maar de basis staat nu als een huis. Daardoor is heling weer mogelijk. Ook omdat ze het zelf zo graag wil en er klaar voor is. De volgende keer gaan we met het familiesysteem aan de slag. Ik kijk er al naar uit, benieuwd welke stappen we daarin mogen gaan zetten.

https://nefertum.nl/volwassenen/overzicht/fysiek-traject/

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.